Posthane

Koala Besleme Rehberi

2011-12-18T17:00:00.000-08:00

Bir koalaya asla kola içmemeli. Ama petibör yiyebilir. Ama ikram ederseniz. Çünkü pakedi açmaya üşenebilir. Hele piramit pasta yaparsanız size çok müteşekkir olacaktır.

Mal Canın Yongası Değil Efenim

2011-11-22T17:46:00.001-08:00

Dün gece hırsız girmiş eve. Duvarı kırıp camın demirlerini sökmüş.Her nasılsa pimapen camı zarar vermeden açmış. Arkadasın laptopu, benim kameram gitmis. Kameraya pek üzülmedim, mezun olduğum yıl belki kısa film çekerim diye almıştım. Ama işe güce o kadar kaptırdım ki anca bir kaç kez akraba düğünü çekebildim. Sinema televizyon mezunuysan akraba düğünlerini sen çekeceksin diye bir kaide var sanki..

O değil de hırsız efendi harici harddisklerimizi beğenmemiş. Benimkini kılıfından cıkarıp odanın ortasına koymus mesaj verir gibi.Arkadasınkiler de gayet simetrik şekilde sandalyenin üstüne konmuş.

Kedi vardı mesela evde kediyi almamış. Ben olsam kediyi alırdım. Ki yapmışlığm vaki : www.posthane.blogspot.com/2009/06/kedi-hrsz.html

Bugün olayı başkasından duyan bir arkadas: dün gece ne oldu diye sordu. Bende ne olmuş ki diye sordum. Unutmusum bile. Aşırı derecede umursamazım galiba..

Çay Güzellemesi

2011-11-17T16:24:00.001-08:00

iki çay söylemiştik orda, biri açık,

keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

(Cemal Süreya)

haydi iç de çay koyayım.

(Ah Muhsin Ünlü / Onur Ünlü)

ve hala ince belli bardakta içilen çay tüm felsefe ,

poetika ve kuramların üstündedir.

Çay duyguların sıvı halidir.

(Bekir Erdoğan)

o bir çay istemişti, trenin içinde

biz tren yolcusuyduk, çölün içinde

ben yalnız kalmıştım, senin içinde

oysa kaç kişinin yerine sevmiştim seni!

aşkı geçtik, gözlerini açabilirsin

(Haydar Ergülen)

Ama bu kente gelirsen unutma beni ara,

sana bir çay ve temiz yaralar ısmarlarım.

(Osman Konuk)

Bizim içtiğimiz çay da çaydır

Çarpık dudaklı ezik gözlü allı mavili çaylar

Vadilerden renkli yağmurlar gibi gelir.

İçtiğimiz çay.

(Sezai Karakoç)

Çayın rengi ne güzel

Sabah sabah,

Açık havada!

Hava ne kadar güzel!

Oğlan çocuk ne kadar güzel!

Çay ne kadar güzel!

(Orhan Veli Kanık)

çay içiyoruz

mutlu bir sessizlik içinde.

(Cevat Çapan)

“Günün aydın, akşamın iyi olsun” diyen biri olmalı.

Bir telefon çalmalı ara sıra da olsa kulağımda.

Yoksa, zor değil, hiç zor değil,

Demli çayı bardakta karıştırıp,

Bir başına yudumlamak doyasıya.

Ama; “Çaya kaç şeker alırsın?”

Diye soran bir ses olmalı ya ara sıra…

(Can Yücel)

biriniz birkaç yıldız taksın gökyüzüne

biriniz çay hazırlasın

biriniz akşam olsun

(Mevlâna İdris Zengin)

Basit yaşayacaksın basit

Sanki bir gün yaşamın sona erecekmiş gibi basit,

Çay, Simit ve Peynirle.

(Nazım Hikmet Ran)

Çekti ayakları kahveye vardı

Açtı tabakasın, sigara sardı

Daldı.. neden sonra garsonu gördü

‘Çay’ dedi, yutkundu, eğdi başını.

(Abdurrahim Karakoç)

çaydanlığı sürüyoruz ocağa

kayna suyum kayna suyum

kayna da çay içeyim

ben böylesi sabahları

içine de

……………………..

o biçim!

(Hasan Hüseyin Korkmazgil)

Hıncım bana kalsın gayrı

sen yalnızlığımı götür.

Bana çay demlemeyi öğret

elimi yüzümü yıkamayı,

ağzıma rakı koydurma.

(Ahmet Oktay)

çay içiyordu. sıkılıyordu. hamamda şarkılar söylü-

yordu görüntüm. işbaşı yapıyordu çalıntı zamanlarda.

(Altay Öktem)

Bütün gün kahvede oturdum yedek kulübesinde

ve bir kardeşim saf dışı kalsın diye

çay söyledim kahveden.

(İbrahim Tenekeci)

seni çay içerken izlemek

seni çay doldururken

seni demlerken çayı

kimseler inanmasa da düpedüz sevap

(Alper Gencer)

Dans eden bir kadının ayak bilekleri gibidir

Judy Garland gibi çay

Kan gibi çay.

(Sezai Karakoç)

Atları çayıra saldım diş kamaştıran erik ağaçları altına

Nisan toprağı kalbimde ağarıyor

Bence o çocuk öyle gülmemeli

Şimdi bir kadın çay demlese

(Ergin Günçe)

Çaycı getir ilaç kokulu çaydan

Dakika düşelim senelik paydan

(Necip Fazıl Kısakürek)

Biraz çay soğuklarda.

Ne kadar acı şu dünya

(Behçet Necatigil)

Bir bardak demli çay

burukluğu gibi kalsın

gecenin ve sabahın tadı

yaşasın anılarımızda

(Ahmet Telli)

Her gülümseyişinde tüm ülkeye çay ısmarlayayım,

seninleyken bir yudum çay zenginleştirilmiş uranyum gibi enerji veriyor bana Şebnem.

(Murat Menteş)

Çay henüz her şey bitmedi demektir.

(Cezmi Ersöz)

hayatta herkesin mutlaka

bir sarayburnu aile çaybahçesi varsa

hayatta herkesin mutlaka bir istanbulu varsa

hayatta herkesin mutlaka bir tanrısı varsa

ve biz tanrısız kaldığımıza göre

sen benimle mi gelirsin

ben sen de mi kalırım

bunu bırakalım şu geçip giden bulutlar düşünsün

(Salih Bolat)

Çay içmeye gidenler vardı akşamüstü, parklara gidenler de

Duruma uymak kısaltıyordu günlerini artamayan eksilmeyen bir hüzünle…

(Turgut Uyar)

Aşkınla demlenmiş sıcak bir çay içmeliyim.

Küfürler saçıp etrafa, belalara bulaştırmalıyım ağrılı başımı.

Yokluğuna alışmamalıyım.

(Tarık Tufan)

bir çay yalnızlığı emirgân’dan öteye

değdikçe ısındığı yaldızlı bardağın

(Attila İlhan)

Ve oturdu mu bir masaya

hakkını verir çay içmenin

(Cahit Zarifoğlu)

Ya da bir oda kapısını açtığınız zaman

O müthiş öğle sıcağında

Pencerenin önünde örgü ören birinin

- Örgü mü, bir çay bardağını başka başka tutan ellerin becerikliliği mi-

Görülmediği gibi

Ama var mıydı sanki görülmek isteyen

Var mıydı bir şeyler bekleyen yüreğimin eskittiklerinden.

(Edip Cansever)

Benim çay bardağımda senin gözlerin olur

Senin gözlerin sizin çay bardaklarınızda

Onların gözleri

(Sezai Karakoç)

çay bardağına bırakılan dudak payı kadar bile uzak kalamam gözlerine.. yakın olsun isterim ellerime ellerin yanındaki beton binaya yaslanması gibi köhne bir evin.. çünkü seni bir çivi çaktım beynime ve bütün kerpetenleri toplayıp attım denize.. (Sunay Akın)

Pilli Bebek Fotoğraf Şarkısı

2011-11-13T14:02:00.001-08:00

Behzat Ç. dizisinden sonra Pilli Bebek'in Fotoğraf şarkısı hayli popülerlik kazandı. Şarkının söz yazarı Şükrü Erdoğan yıllardır sıklıkla görüştüğüm muhabbetimizin iyi olduğu bir abim.Şarkı ünlü olmadan önce de kendi versiyonuyla çalar söylerdi.Kendi bestesi biraz daha farklı..

Şarkının sözleri 1993 yılında Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi'nde yazılıyor.Şükrü abi D bloktaki fotokopici Haydar'a 40-50 tane çoğalttırıp, bahçeye, yerlere serpiştirmiş şiiri.. Fotoğraf'ı yazdığı ve görmesini istediği kız görsün okusun diye. Kız şiiri görmüş mü bilinmez..Şimdi dizide sağda solda duymuştur elbette ama çoluk çocuğuyla beraber ve muhtemelen kendine yazıldığını bilmiyor bile..

Şarkının albüme girişinin de ilginç bir hikayesi var aslında.Şükrü Erdoğan, Ankara'daki öğrencilik zamanlarında geceleri gitarıyla Sakarya'da mekanlarda çalıyor söylüyor. Cem Kısmet'le iyi arkadaş. İş çıkışı eve gitmek yerine genelde onlarda kalıyor. Neredeyse onlara taşınmış durumda.. Aradan zaman geçiyor, herkes hayatına devam etmekte.. Bir gün Cem Kısmet arıyor, diyor ki: Şükrü evde bir defter buldum. Senin defterinmiş. İçinde yazdığın şiirler var. Birini çok beğendik, besteleyip, albümde okuyacağız.. İşte Şükrü Erdoğan'ın Cem Kısmet'in evinde unuttuğu defterde beğenilip bestelenen o şiir: Fotoğraf (Hikayeyi böyle finalleyince Sunay Akın gibi hissettim kendimi.. "İşte o çocuk Albert Einstein'dı":)

Bir siyah beyaz fotoğrafım ben
Tozlu raflardayım eski albümlerde
Yağmurlu günlerde
Alçak gönüllü bir su birikintisiyim

Şehrin karanlık sokaklarında
Donu düşük çocukların yaptığı
Kağıttan bir gemiyim
Yüzüyorum, yüzüyor muyum
Bilmiyorum, bilmiyorum

Bir günbatımıyım güneyde
Bir akşam vaktiyim
Ucuz bir şarabın şişesiyim denizde
Yüzüyorum, yüzüyor muyum

Biliyor musun,
Bir gün bir yağmur sonrası
Siyah beyaz bir fotoğraf
Bulacaksın yerlerde

İşte o an,
Bir kıpırtıyım yüreğinde
Ve iki damla yaş olacağım
Güneşli gözlerinde, gözlerinde

Amin..

2011-10-20T15:50:00.000-08:00

Çiçeklere su verdim,

serçeler için camın önüne ekmek koydum,

Amerika ve siyonistler hakkında kötü şeyler düşündüm,

sonra da şunu mırıldandım;

Allah benden razı olsun…

İbrahim Tenekeci

Burası Dünya

2011-10-20T15:36:00.003-08:00

Ve biz artık çok sıkıldık..

Deneme 1-2..

2011-09-20T19:10:00.002-08:00

Bir süredir kalemtraşım elimde çöp kutusunun başında kalem açıyorum.Yani forumlarda sağda solda siyasi yorumlar filan yapıyorum. Maksat yazma pratiği olsun. Murat Menteş'in ünlü dizesinde "Şiire meyyalim vallahi dertten.." dediği gibi, keyfim yerinde olunca bloga pek uğramaz oldum.Ama olmaz böyle. Yazmak gerek..

Baş Belası

2011-08-28T16:00:00.003-08:00

Kadın başa bela. İnanmazsan Adem'e sor. Cennetten sürdürür.
Kadın başa bela. İnanmazsan Zekeriya'ya sor. Ağaç kavuğunda öldürür.
Kadın başa bela. İnanmazsan Yusuf'a sor. Aşkı bile süründürür.
Kadın başa bela. İnanmazsan Nuh'a sor.İnanmaz sana bir ömür.
Kadın başa bela. İnanmazsan Hacer'e sor.Hala Safa Merve arasında yürür.
Kadın başa bela. İnanmazsan bana sor. Şaka lan şaka. Bir halt bilmem ben:)

Rüveyda'dadan Bir Kesit

2011-08-16T20:04:00.002-08:00

....
Artık eskisi gibi bakamıyorsun
Göklerinde bir belkıs otururdu Rüveyda
Binlerce gökkuşağı olurdu kirpiklerin
Güneş bir anne gibi dururdu başucunda
Artık dokunamıyor kakülün bulutlara
Karalara bürünmüş saçlarında dolunay
Ben bu kadar zulme layık mıyım rüveyda?
...

Nurullah Genç

Geçmiş Günlerden

2011-08-01T19:25:00.000-08:00

.... mektup yazarım sana, o zaman inanırsın, sen de bana yazarsın, yazar mısın???

Karmate - Yağmur

2011-07-10T14:50:00.002-08:00

Zaman geçip gidiyor. Dilimde türküler..

Kar yağdı bizim köye
Çiçekleri görünmez
Acısı zordur ama
Sevdaluktan ölünmez..

Aforizma

2011-06-22T15:06:00.002-08:00

"Beğendiğimiz bedenlere hayalimizdeki ruhları koyup adını aşk diyoruz" demiş biri. Fena değil..

Düğün bayram ramazan tatil filan..

2011-06-19T18:13:00.000-08:00

Cuma sabah yola çıktım. Ankara - Eskişehir - Kütahya - Bozüyük - Eskişehir..

Düğün yaptık, amcamı evlendirdik, akrabalarla görüştük, büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öptük, dostlarla görüştük.

Ve yine Ankara..

Ama düşünüyorum da.. Yazın çekilir mi Ankara? Temmuz'da belki. Ama Ağustos ve Eylül başında.. Biraz zor.

Gitmek lazım gezmek lazım görmek lazım.

Keramet

2011-06-16T17:08:00.000-08:00

Bir öndekini izleyen koyun psikolojisine kapılmış sürüler halinde akarken günler, kış ortasında aç kalmış ve gözü dönmüş bir kurt gibi daldın ortalarına. Oysa ben bir çocuğun hiç bitmesini istemediği bir oyun gibi sarılmıştım dünyamdaki varlığına. Ve o gün )ki dündür) afilli laflar eder olmuştum.

Ve bugün.. İki yakam bir araya geldiğinden beri fiyakalı cümleler kuramaz oldum. Ama neden sonra ne aklıma biliyor musun? Neden ve nereden okuduğumu hatırlamadığım bir anektod: Abdurrahim Karakoç bir gün şiir kitaplarını imzalıyormuş.(Mihriban'ın yazarı) -Tabi ki gerçek adı Mihriban değil- Mihriban, kocası kolunda çıkagelmiş. Biliyor o müthiş şiirlerin kendine yazıldığını. Kocasından uzakta kitabı imzalatırken farkettirmeden Karakoç'un kulağına eğilmiş ve demiş ki:

- Seni şair eden benim. Sayem de ünlü birisin artık.

Karakoç usulca cevaplamış:

-Keramet sendeyse, şu karşıdaki eşek (kocan) neden şair olmadı?

Niye Böyle Oldu?

2011-06-14T14:21:00.000-08:00

Zaman nasılda geçiyor değil mi?

"Hoop hoop kavga mı var?"

2011-06-13T18:36:00.000-08:00

Bugün öğlen gibi Kızılay'da yürürken Karanfil sokağın tam ortasında Behzat Ç. setine rastladım. Behzat yine kırmızı elbiseli bir kızı kendi kızı sanmış sarılıyor, Harun, Behzat'ın kitlendiğini görünce bağıra çağıra ense köküne tabancasının kabzasını patlatıp Behzat'ı bayıltıyor ve sırtlanıp gidiyor. Sahne bu.. Kalabalık toplanmış etrafta.. Yönetmen yardımcısı "motor" diyor.. Sahne başlıyor. Rol gereği Harun bağırıyor.Kalabalık izleyici figurasyonu..
Tam o sırada gerilerden bir amca geliyor. Güvenlik müdehale edesiye kadar narayı patlatıyor: "Hoop hoop kavga mı var ne oluyor.." Kalabalığın ortasına dalıyor..Ve çekim duruyor:)

nüktelivirgül

2011-05-31T14:50:00.000-08:00

Bu arada söylemiş miydim?Mart ayında İhtiyar dergisinde misafir yazar olarak yer aldım. Sevgülü arkadaşım Muhammet Sabit Yakar'ın nüktelivirgül sayfasında kendisinin blogdan seçtiği bir yazım yayınlandı. Dergiye ulaşamayıp da merak eden olursa diye bu da taraması. Basılı işim yok demem artık :)

Ağlayan Simitçi

2011-05-10T13:27:00.000-08:00

Takipçiler bilir, Ankara'da yaşıyorum. Ankara'yı bilen herkes az çok evimin yerini anlayabilir: Kocatepe Camii'nin arkası..

2-3 ay kadar önce.. Gece geç saatlerde dönüyorum eve; on iki bucuk, bir gibi.. Kolej metrosu tarafından kaptırmış yürüyorum. Birden karanlığın içinden hıçkırıklar duyulmaya başladı. Giderek yaklaştı o hıçkırıklı ağlayış.Ve karanlığın arasından siület göründü: Başının üstünde simit tablasıyla orta yaşlı bir adam. Ağlayarak yürüyor.

Haliyle afallıyor insan. Gecenin 1'inde ağlayan bir simitçi görünce. Tablasındaki yüz civarı simiti görünce acaba simitleri satamadı da ona mı ağlıyor diye geçirdim aklımdan. Acaba nedenini sorsam mı diye geçirdim. Ama soramadım. Elime cebime attım, 10 lira bile yoktu. Civarda da banka yok. Yani sorsam da adama bir hayrım olmaz. Ya da ne bileyim. Çekindim sanki sormaya. Öyle bir şey işte..

Ben şaşkın şaşkın yürümeye devam ederken o da hıçkırarak ters yönde uzaklaştı.

Unuttum gitti.

Ta ki bu geceye kadar. Bu sefer tam ters yönden; Akay kavşağından eve doğru yürüyorum. Gece 12'ye 5 var. Karanlıktan yine hıçkırık sesleri duydum. Ama bu sefer geçen seferki kadar karanlık değil. Sesin geldiği yöne doğru baktım. Gece lambasının altında başında simit tablası ve üstünde simitleriyle bir simitçi yürüyor. Arkası dönüktü, yüzünü göremedim. O kendi yoluna ben yoluma gittik.

Ama anlamıyorum ki.. Derdin nedir arkadaşım. Başında bir tabla simit her gece ağlaya ağlaya geziyor musun? Gece 12-1 gibi Kolej- Kızılay civarında dolaşırsanız Ankara'da ve karanlığın içinde ağlayarak dolaşan bir simitçi görürseniz benim için durdurup bir sorun, derdi neymiş. İki üç tane de simit alın. Beraber yeriz.

Garip.. neyse öyle işte.

Süveyda V -Eski Şarkı-

2011-05-06T07:27:00.001-08:00

-Süveyda sen kimsin?

Duraksadı. Öylece yüzüme baktı. Ve sonra yine umursamaz bir tavır takındı.

-Ne önemi var bunun?
-Merak ediyorum. Hakkında tek bildiğim adının Süveyda olduğu. O da zaten gerçek adın değilmiş.
-Hakkımda tek bildiğin gerçekten bu mu?

Bir an düşündüm. Başka ne biliyorum hakkında diye. Adı Süveyda'ydı. Gerçi o gerçek adı değildi. O öyle söylemişti sadece. Bu ismi seviyor demek ki.. Ve sonra, öyle güzel gözleri var ki.. Hani şu ışıkta renk değiştiren, kah yeşil, kah ela, kah mavi gibi görünen hercai gözlerlerden. Sonra saçları. Küçük dalgalar var saçlarında. Ama kıvırcık gibi değil. Boyu öyle uzun değil,çok da kısa değil. Gülüşünü biliyorum, gülünce sanki bir çocuk gülüyor gibi. Gözlerinin içi de gülüyor. Bir de gözlerinin doluşunu. İçimi acıtıyor gözlerinin dolması. Aynalardan korkuyor, ters dönmüş kaplumbağalara önem veriyor, Kutup ayılarının hangi kutupta yaşadığını biliyor. An oluyor, başını omzuma yaslayıp ağlıyor. Bunu söylediğim için kendimden utansam bile o andan dolayı mutlu oluyorum. Çünkü bana en yakın olduğu an. Sonra bunu hiç hatırlamamış gibi, hiç yakın olmamışız gibi davranıyor. Korkuyorum. Ama elimden bir şey gelmiyor. Bazen dalıyor, uzaklara bakıyor. Bakışları, düşleri, düşleyişleri uzaklara akıyor. Gücüm yetmiyor oralara varmaya, kalıyorum. Akşamları aniden ortadan kayboluveriyor. Yanımdan kalkıp gidiveriyor. Gelmek için gitsin istiyorum. O giderken peşine düşüyor herşey.. Ardı sıra yürüyor gölgesi, bakışlarım, hayallerim, düşlerim ve düşlediklerim. Gidiyoruz. Ve galiba ben ona sırılsıklam aşığım. O bunu bilmiyor.

"Süveyda ne ya? Gerçek adını neden söylemiyorsun? Ne saklıyorsun? Neden böyle davranıyorsun?.." Agresif bir ses tonuyla bir sürü soru sormak, fırça atar gibi konuşmak istedim. Ama sanki bir büyü var aramızda ve o bozulacak gibi geldi. Sustum.En sonunda ağzımdan şunlar döküldü;

- Çok güzelsin.. Bunu biliyorum bir de.

Gülerek "Bunu bilmeyecek ne var ki.." dedi.

Başkası dese bu lafı, şamarı ağzının ortasına patlasın gelir. Ama Süveyda söyleyince öyle olmuyor işte. Öylesine sevimli geliyor ki, gülmeden edemiyorsun. Çocuksu şımarıklığı içine dert olmuyor. Öylece kapılıyorsun rüzgarına. Alışmaya başlıyorsun git gide..

Yüzündeki gülümseme silindi bir an sanki. Yine gelişigüzel sorular sormaya başlayacağını ve beni çaresiz bırakacağını hissediyordum. Beklediğim gibi de oldu:

-Bu dünya neden böyle Tarık?

Ne bileyim ben neden böyle.. Bir bilsem..

- Çünkü insanlar böyle.. diyebildim. Ne demekse artık.

- "Evet!" dedi sanki bir gizem keşfetmiş gibi. Sanki bir an gözleri parlayıp söndü. Yine o saçma anlardan birini yaşamıştık. Garip sorularından birine sorusundan daha garip belki de anlamsız bir cevap vermiştim ve o bu cevaptan memnun olmuştu. O mutluysa, problem yok."Şarkıdaki gibi.. Biz büyüdük ve kirlendi dünya.."

-"Ben de severim o şarkıyı"
-Tarık
-Efendim?
-Biz de kirlenmiş miyiz?

Bilmiyorum.Bilmiyorum.Bilmiyorum.

Sustuk bir süre. Sonra Süveyda "Bana bir hikaye anlatsana" dedi. Artık aldırmıyordum Süveyda'nın gelişine konuşmasına, ani isteklerine. O nasıl istiyorsa öyle oynanacaktı bu oyun. Yanımda ya, daha ne isterim ki.
Hangi hikayeyi anlatabilirim diye düşündüm bir süre. Neden sonra aklıma şu kırlangıç hikayesi geldi. "Tam da yeri.." diye düşündüm. Hikayeden çıkarılan dersle bizim durumumuz uyuşur belki..

Anlatmaya başladım;

"Bir kırlangıç adamın birine aşık olur. Adam yalnız yaşamaktadır. Kırlangıç dile gelir ve adama : "Beni yanına al birlikte yaşayalım" der. Ancak adam bu teklifi kabul etmez.

Kış gelir, kırlangıç der ki; "Bak son kez söylüyorum,kış geliyor gitmek zorundayız." Adam yine kabul etmez. Kırlangıç uzaklara uçar gider.

Sonradan adam düşünür ki; "Keşke kırlangıcın teklifini kabul etseydim,beraber gül gibi yaşar giderdik.Neyse der dönüşünde alırım onu yanıma."

Adam başlar beklemeye, yaz mevsimi gelir,başlar kırlangıçlar dönmeye. Kırlangıç sürüleri geçer de geçer. Ama adamın beklediği kırlangıç bir türlü gelmez.

Adam en sonunda dayanamaz yoldan geçen bir kırlangıcı çevirir sorar; "Ya böyle böyle bir kırlangıç vardı,nerelerde kaldı göremedim?"

Kırlangıç cevap verir.

Der ki: "Bilmiyormusun, kırlangıçların ömrü sadece 6 aydır.."

Hikayenin üzerinde bıraktığı etkiyi görebilmek için yüzüne baktım. Gözleri yine uzaklardaydı, yüzünde net bir ifade okuyamadım.

Tam o sırada bana dönüp beklemediğim bir kontra soruyla beni vurdu:

-Sen ne sonuç çıkardın bu hikayeden?

-Hmm.. Belki şunu çıkarabiliriz.. Elindekinin kıymetini zamanında bilmek gerekir.

Bunu söylerken yüzümde belli belirsiz muzur gülümseme oluşmuştu sanki.

-"Ben öyle düşünmüyorum"dedi.
-Nasıl yani?
-Kırlangıç adamı gerçekten sevmiyormuş.
-Nereden çıkardın bunu? Gelip aşkını söylemiş ya..
-Tamam söylemiş ama. Gerçekten sevse öyle yapmazdı.
-Neden?
-Çünkü kırlangıç kendi ömrünün ne kadar olduğunu biliyordu. Adam onu kabul etse ne olacaktı? Onu sevse, onu bağlansa.. 6 ay sonra kırlgangıç öldüğünde adam ne yapardı?

Hiç böyle düşünmemiştim. Bir şey diyemedim..

-"Kırlangıç da herkes gibi, kendini düşünen bencil bir aşıktan öte değilmiş." dye devam etti. "Oysa aşk..."

Sustu..

-Oysa aşk ne? diye yineledim devame etmesini ister gibi.

Bir an başını kaldırıp etrafına bakındı. Hava çoktan kararmıştı. Oturduğumuz merdivenlerden kalktı.

-"Sonra devam ederiz, gitmem lazım. Hadi görüşürüz" dedi. Okulun dış kapısına doğru yürümeye başladı.

Yerimden kalkıp "Sözün yarım kaldı. Ne diyecektin? nereye böyle? vedalaşmadık bile.." gibisinden bir şey söyleyecek oldum. Ama oyunun kuralı bu değildi. Anlaşılan susmam ve Süveyda'yı olduğu gibi kabul etmem gerekiyordu. Ben de öyle yaptım. Ardından öylece seyrettim. Önce gölgesi yoruldu.Sonra gözlerim..ve düşlerim Eski bir şarkı oldu dilimde. Sustum.

Mayıs Olmuş..

2011-05-04T16:42:00.000-08:00

Çok çok uzun zaman olmuş bir şey yazmayalı. İnsanoğlu ne kadar da vefasız değil mi? Bir zamanlar her şeyini paylaştığı sevgili blogunu keyfi yerinde olunca kendi haline bırakıveriyor.

Derdim az, keyfim yerinde şu sıra: Allah bozmasın..

Espirilerimi de sosyal hayat içinde harcayıp tüketiyorum. İkinci kez yapınca, hele hele yazınca hiç güzel gelmiyor. Geriye siyaset ve edebiyat kalıyor anlatacağım muhabbet. Siyasetle canınızı sıkmayayım, edebiyatsa özel arkadaşlarımla çevirdiğim bir muhabbet haline geldi. O yüzden blogu savsakladım hayli.

Eski yazılarla idare edeceksiniz artık.

Al Sana Özgürlük

2010-10-27T23:56:00.000-08:00

Al sana özgürlük
Çırılçıplak ve yapayalnız çırpın dur
Ne diyeceğini bileme, alternatifli konuş
Özgürce debelen bu soysuz şehirde

Senin bir yerin vardı, kaybettin
Şimdi her gün her şeyi yeniden düşün
Deşhetle farket ki gelenek emniyettir
Ara da bul zincirlerini

Hakan Albayrak

4325 x 3785= ?

2010-09-20T01:50:00.000-08:00

Sabah kalktığımda bir an önce uykumun açılıp bir işle uğraşmam gerekiyorsa, beynime ısınma hareketleri yaptıyorum. Hani şu okulda beden eğitimi derslerinde yaptığımız gibi. Isınma hareketlerim çift haneli rakamları çarparak başlıyor. 26x34=? gibi.. 3 hanelilere geçiyorum. En son 4 haneli rakamları deneyip bırakıyorum. Sonucu doğru bulmak önemli değil. Böyle yapınca, araba motoru gibi biraz düzenli zorlama yapınca kafam daha iyi çalışmaya başlıyor gibi geliyor. Bu garip şeyi tek yapan ben miyim?

Süveyda IV

2010-06-11T15:25:00.004-08:00

Süveyda -0- Süveyda -I- Süveyda -II- Süveyda -III-

- Çok bekletmedim ya? dedi. - Yok canım, ben de yeni geldim, dedim. "Ben de yeni geldim" mi? Daha neler.. Bir paket sigara bitirdim seni beklerken. Akciğer kanseri olsam, senden bilmem lazım. Ama onun dediğine bak. Off.. Neden ağzımı açıp bir şey söyleyemiyorum Süveyda'ya? Elimden gelmiyor. -Yeni mi geldin? Desene erken gelsem seni bulamayacakmışım. -Geç gelmekle erken gelmek aynı şeydir diye cevap verdim. Gülümsedi. -Hızlı öğreniyorsun.. Bu lafları başkası söyleyecek ağzının ortasına iki tane çarpmaz mıyım? Aparkat bile atarım. Hem geç kalacak, hem böyle cevaplar verecek. Ama gel gör ki karşımdaki Süveyda. Kızgınlıklarım buz gibi eriyor bakışlarında. Aslında akşama doğru geleceğini tahmin ediyordum. O saate kadar ne yapıyor emin değilim. Okulda olabilir. Bu yaşta lise okuyor olamaz. Belki üniversite öğrencisidir? Ya da çalışıyordur. Gerçi gerçek adını bile söylemediyse neden hakkında daha detaylı bilgi versin ki? Peki ya dün akşam? Ona sarılışım.. Adı konmamış bir ilişki mi? Acaba bana karşı bir şey hissediyor mu? Ya hepsi benim yanlış anlamamsa? Paranoyak bir insan değilim aslında. Tamam, kemalpaşa, kadayıf ve özellikle revani kılığında dünyayı ele geçirmek isteyen kötü kalpli uzaylıların aramıza sızdığı ve benim de onları yiyerek dünyayı kurtardığıma dair garip inançlarım var. Ama yine de bu beni paranoyak yapmaz değil mi? Neyse asıl konuya döneyim. Süveyda'dan bahsediyordum. Kesin kararımı vermiştim. Cevapsız bütün soruların cevabını isteyecektim ondan. Bu arada bir anektod geçeyim; O'nu beklerken, okul bahçesinde top oynayan çocukları izledim..Yetenekli bir çocuk gözüme çarptı. Kendi çocukluğum geldi aklımda. Bizim sokakta oturan bir Volkan vardı.Manyak kaleciydi çocuk,kimse penaltı atamazdı ona.Ama bir gün maç yaparken (kolasına) penaltı oldu.Volkan oyundaydı,kalede küçük bir velet vardı.Volkan "kaleye ben geçeceğim" dedi."Oyuncu kaleye geçerse 2 penaltı olur ona göre "dedik."Tamam" dedi.İlk penaltıyı teknik çektim tuttu.İkincisinde gerildim gerildim bir çektim,gol oldu.Yani özetle diyeceğim o ki; revani tatlısı iyidir. Kendi hayat hikayemde bile figuranlık yapıyorum sanki. Ama biraz yüzsüzüm sanki, çaktırmadan da olsa Süveyda'nın hikayesinde rol çalmaya çalıştığımında farkındayım.Bu O'nun hikayesi. O sebeptendir asıl konuya geri dönelim. Aklımdaki soruların cevaplarını öğrenmek için sabırsızlanıyordum. Pat diye konuya girdim: -Süveyda, sen kimsin? .....

Psikopat Saksağanlardan Nasıl Kurtuluruz?

2010-06-11T14:10:00.002-08:00

Genelde sabaha karşı yattığımı tanıyanlar bilir. Ama son bir haftadır sabah uykum da rezil oldu. Bahçeye utanmaz arlanmaz bir saksağan dadandı. Her sabah tam yattığım odanın camının karşısına konuyor, başlıyor ötmeye. Ama nasıl bir ötmek! Ömrümü yedi resmen ya. Aslında bir de yaveri var,ama o genelde daha uzak bir yerde takılıyor, ötüşü uzaktan geliyor. Derdi ne lan bu manyağın uykumu zehir ediyor diye düşünüyordum ki.. Çözdüm! Bu psikopat kuşun benim cama olan takıntısının sebebi evimizin bağımsız kedisi : Duman,Ash,kül,Eşkül ya da kimi arkadaşlara göre Keşkül. (Hepsi aynı kedinin isimi, kim canı ne isterse o isimle sesleniyor hayvancağıza) Bağımsız kedi dememin nedeni kedinin bana ait olmaması.. Evimiz birinci katta ve evde herhangi bir cam açıldığı anda kedi içeri dalıyor. Engelleyemiyoruz. İlk zamanlarda kediyi atıyorduk ama dışarı çıkıp geri geldiğimizde kediyi yine evde buluyorduk. Baktık temiz kedi. Bizden önce burada oturan kişinin kedisi olduğuna kanaat getirdik. Ve kabullendik..Neyse, konuya döneyim.. Kediciğin sabahları camdan dışarıyı izlemek gibi bir huyu var.Bu psikopat saksağan camdan bizim kediyi görüyor. Ona bağırıyor. Bizim aptal kedi de kuşun sesinden korkuyor. Nasıl oldu bilmiyorum ama kuş bunu farketmiş, camın önünde bağırıp kediciği korkutuyor. Dün sabah bu teorimi test etmeye karar verdim. Tam uykumun orta yerinde saksağan carlamasıyla yataktan fırlayınca, kalktım evde kediyi buldum. Camı açıp dışarı saldım başladım izlemeye.. Kedi dışarı çıktı,saksağan hemen karşıda tellerin üstünde. Kedi bir iki adım attı atmadı, saksağan birden deli gibi bağırmaya başladı. Kedicik koşaraktan dosdoğru onu çıkardığım cama geri döndü. Ama camı kapamıştım. Baktı benden hayır yok, inip koşmaya başladı. Saksağan kedinin koştuğu yöne doğru uçtu, üstünde bir yere konup yine carlayama başladı. Kedi ters tarafa döndü,saksağan yine ucup önüne kondu, son ses bağırmaya devam. Bizim kedicik sapıttı, depar attı gözden kayboldu. Saksağan da peşinden.. Garip ama.. çözüm bu galiba. Sabahları saksağan ötmeye başladığında kediyi salcam, kedi kaçacak, saksağan peşinden gidecek, bende uykuma döneceğim. Nihaha, yaşasın kötülük..

Süveyda - III

2010-06-06T07:57:00.002-08:00

-''Geç kaldın''

Saatime baktım.5'i çeyrek geçiyordu.

-''Hayır.Erken bile geldim'' dedim.

Gerçektende geç kalan ben değil Suveyda'ydı.Ben 5'e 5 kala gelmiştim okulun önüne. O ise 5'i çeyrek geçe gelmişti. Normalde hiçkimseyi 5 dakikadan fazla beklemediğim halde süveyda'yı 15 dakika beklemiştim. Ve şimdi bana geç kaldığımı söylüyordu.Şaka yaptığını düşündüm.Ama yüz ifadesi gayet ciddiydi.Bir an gerçekten geç mi kaldım diye tereddüte düştüm.Bu his bende çocukluktan beri vardı.İlkokulda derse geç kaldımda hoca sert mi davrandı,çocukken sofraya geç kaldımda annem çok mu kızdı nedir bilmiyorum.Kendimi hep bir yerlere,bir şeylere geç kalmış gibi hissederim.Olağan bir şey benim için.

Sözlerimi tekrarladım:

-''Hayır.Erken bile geldim.Gerçekten..5 kala buradaydım.''

-''Erken gelmekle geç kalmak aynı şeydir'' dedi Suveyda.''İkisinde de hiç bir şey bulamazsın.''

Suveyda'nın kolay başedemeyeceğim biri olduğunu bir kez daha hissettirdi bu sözler bana.Belki daha derin anlamlar ifade ediyordu,bilmiyorum.Ama ben nedense yüzeysel anlamayı tercih ettim.

-Aslında aynı şey değil.Erken gelirsen beklediğin kişinin vaktinde gelme ihtimali var.Geç kalırsan buluşacağın kişi seni beklemeyip gitmiş olabilir.

-Ama sen ben bekledin

-Geleceğini biliyordum

-Ben de bekleyeceğini biliyordum dedi.

Karşımdaki bir başkası olsa ''Demek öyle..Benim bekleyeceğimi bildiğin için geç kaldın,şöylesin,böylesin..'' derdim.Kavga çıkarırdım.Belki kalkıp giderdim.Ama bütün bunlar bir anda o kadar çocukça geldi ki..

Hemen sözü değiştirmek istedim.

-''Ee,görüşmeleyeli neler yaptın yaptın? anlat bakalım''

-''Seni düşündüm'' dedi ''Merak ettiğin buysa..Şerefine yıldızları içtim..''

-''Ne güzel.Keşke yanında olsaydım..'' dedim.

Okulun önündeki merdivenlere oturdum.Açıklamasını bekledim,ses çıkmayınca dayanamayıp sordum:

-İnsan yıldızları nasıl içerbilir Suveyda?

Kolunu ileri uzatıp,elini bardak tutar gibi yaptı.

-''Böyle'' dedi ''Pencerenin kenarından gökyüzüne uzatırsın bardağını.Yıldızlar suyun içine dolar.Sende içersin.Tadını farketmezsin ama parıldayışı içine dolar..''

Bir sigara yaktım.Bu insana düşünmek için zaman kazandırır.Sigaramdan bir nefes çektiğimde farkettim ki işe yaramamıştı.Hala söylediklerine bir anlam verememiştim.Şaka yapıyor ya da edebiyat yapıyor gibi bir hali olsa tamam deyip geçeceğim ama Suveyda bunları söylerken o kadar ciddi bir yüz ifadesiyle söylüyordu ki,ister istemez mantık süzgecinden geçirmeye çalışıyordum.

-''Dene bak dediğimi..yıldızlar bardağın içine doluyor.''

-''Yani ışıkları yansıyor'' dedim.

-Hayır,bardağın içine giriyor.

-İşte o şey yansımaktır.Düz ya da şeffaf şeyler ışığı yansıtır.Ayna gibi,su gibi.Bu içine girmesi demek değildir.

''Demek öyle'' dedi inanmayan bir tavırla.''Aynanın önüne geçince kendini görmez misin?'' diye sordum. Konuşmayı bildiğimiz mantıklı bir alana çekmeye çalışıyordum.O zaman söyleyecek birşeylerim mutlaka olurdu.Böyle afallamazdım.Tartışmaları kaybetmeyi hiç sevmem.Zekama ve mantığıma çok güvenirim.

-''Belki'' dedi.Hala söylediklerime ilgisiz ve inanmaz bir tavırdaydı.

-''Belki değil gerçekten öyle'' dedim.''Ama gördüğün sen değilsindir.Senin yansımandır.''

Duraksadı.

-''Peki ben bensem,aynadaki kim?''

-''Yansıman'' dedim ''Aynalar karşısındakileri yansıtır''

-''Peki ya ben karşısında değilsem?''

-''O zaman karşılarında ne varsa onu yansıtırlar.''

-''Ya karşılarında bir şey yoksa?''

Soruları o kadar gelişigüzel soruyordu ki..konuşmayı bir mantık çizgisinde yürütmek mümkün değildi.Aklına ilk gelen şeyi hemen sorduğu için ne kadar zor sorular sorduğunun farkında değildi.Belkide bir oyun oynuyor diye düşündüm ve oyuna bende katıldım.

-Her zaman karşılarında bir şey vardır.Yani olmaması imkansız.Işık olduğu sürece yansıtırlar.

-Ya geceleri..O zaman neyi yansıtırlar?

-''Karanlığı..'' dedim.Ama dediğimden bende emin değildim.Işık olmadan neyi yansıtabilirki aynalar?Işık gerekliydi.

-''Yani ölüyorlar mı?'' dedi.

-''Belki uyuyorlardır ''dedim.Diyecek bir şey bulamıyordum.

-''Belki rüya da görüyorlardır ''diye atıldı Süveyda.

-''Kim?''

-''Aynalar..Belki bizim o gördüklerimiz senin iddia ettiğin gibi yansıma değildir,aynaların düşleridir.''

Çıkacak bir yol bulamadığım için onun dediğini kabul etmeye karar verdim.Sorduğu soruları cevaplamaktan daha kolay görünüyordu.

-''Olabilir'' dedim.''Aynanın diğer tarafı başka bir boyut.Biz onun,o bizim diğer yanımız gibi''

-''Gördün mü işte'' dedi.''Aynanın içinde az önce bir şey yok diyordun.Ama öteki yanımız varmış işte''

Konuyu bir yerinden tutup toparlamanın imkanı yoktu.Akışına bırakmaktan başka bir şey gelmiyordu elimden.

-''Öyle ama.Sadece biz karşısında olduğumuz sürece.Biz karşısında değilsek,aynanın içinde hiçkimse olmaz.''

-''nerden biliyorsun?'' dedi Suveyda.''Belki saklanıyorlardır''

İsyan etmek üzereydim.

-''Aynalar saklanmaz Suveyda,yansıtır'' dedim.

-''Peki görüntümüze ne oluyor? öbür taraftaki ben yok mu oluyor?''

Mat olmak üzere olduğumu farkediyordum.Biraz kızgın bir ses tonuyla cevap verdim:

-''Hiçbir şey yok olmaz.Varolan yok olmaz,yok olanda yoktan var olmaz.''

-''Ama aynadaki görüntüm var.Yok olamayacağına göre,ben karşısında değilken nerede o?''

''Bilmiyorum'' dedim.

Böyle mantık dışı bir tartışmayı nasıl oldu da kaybettiğimi anlamıyordum. Saflıkla ve büyük bir ciddiyetle sorduğu gelişigüzel sorularla bildiğim bütün doğruları alt üst ediyordu bu kız.

Birden her şeyin sırrını çözmüş bir ses ifadesiyle atıldı.

-''Buldum.Saklanıyorlar..'' Duraksadı.''Peki benimkiler nerede saklanıyor?''

Heyecanlanmış gibiydi.Titriyordu.Yüzünde sevinç,telaş,korku yüzlerce duygu bir anda okunabilirdi sanki.Yanıma sokuldu.Ne söyleyebileceğimi bilmiyordum.Mantıklı sözler,fizik yasaları..ne söylesem anlamsız kalacaktı sanki.ki bütün o mantık silsilesinin doğruluğundan artık ben bile emin değildim.Aynalar esrarlı gelmeye başlamıştı.

''Nerde o?'' dedi.''Kim?'' dedim.''Aynanın öte tarafındaki ben.Ben karşısına geçtiğimde içine giriyorsam,baktığım her aynada bir ben varım.Bugüne kadar o kadar çok aynaya baktımki..ne oldu ordaki benlere? yoksa çaldılar mı onları? kırılan aynalardaki benlere ne oldu? öldü mü hepsi? ne oldu? Tarık söylesene..''

Ağlamaya başlamıştı.Çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.Kendimi o kadar çaresiz hissetim ki.Ne söyleceğimi bilemiyordum.Sarıldım.''Kimse seni çalmadı.Buradasın.Benim yanımdasın..'' dedim.

''Kırdılar hepsini,paramparça ettiler.hepsinde bir parça bıraktım.Yok oluyorum.Yok olmak istemiyorum.'' Ağlamaya devam ediyordu.

Hava kararmaya başlamıştı.Başı alınmaz bir gölgeler ordusu üzerimize doğru yürümeye başlamıştı.Sımsıkı sarıldım Suveyda'ya.Yavaş yavaş hıçkırıkları duruldu.Elimi tuttu.Sıktı.Gözlerine baktım.

-''Beni sakın bırakma olur mu?''dedi.

-''Tamam'' dedim.

-''Yemin et!''

Hiç düşünmeden ''Yemin ederim seni asla bırakmayacağım'' dedim.Yaşlı gözleri bir an parladı sanki.

''Bunu unutma'' dedi ''Öyle çok şeyi unutuyorsun ki..''

''Söz..unutmam'' dedim.

Başını omzuma yasladı.Batan güneşi seyretmeye başladı.Belki gökyüzünün alabildiğine kızıldı.Suveyda'nın gözleri alabildiğine hercai.Belki Suveyda az sonra yine aniden kalkıp gidecekti.Ama bir şeyin farkındaydım:

Yine başım beladaydı.

Yine aşık olmuştum..

Süveyda- II

2010-05-30T05:24:00.001-08:00

Süveyda -0- Süveyda - I ''Kutup ayıları..Kutup ayıları..Eminim kutup ayıları hakkında onun bilmediği bir şeyler biliyorumdur. Bakalım neler biliyorum kutup ayıları hakkında? Sadece Kuzey Kutup bölgesinde yaşarlar. Beyazdırlar. Çoğunlukla balıkla beslenirler.Bu kadar.hmm..bunları bilmiyor olamaz.Bende de salaklık, bilmediğim bir şey söyle deyince neden kutup ayıları geldiyse aklıma?! Daha orjinal bir şey olmalı. Evet buldum: ''Kara delikler''. Daha yeni bu konuda bir kitap okumuştum.B ir sürü şey biliyorum kara delikler hakkında. Ama olmaz. Çok ciddi bir konu bu,onu sıkılabilir.O nu sıkmak istemem. Beni sıkıcı bir tip sanabilir. Ama ben sıkıcı değilim,hatta eğlenceli bir tip bile sayılabilirim.Beni böyle tanımamalı.'' ''Ne oldu zeki çocuk?! Aklına hiçbir şey gelmiyor mu yoksa?..Oysa Suveyda gözlerini dikmiş sana bakıyor. Üstelik hala sorusuna cevap bekliyor.'' Ve birden ağzımdan ''kaplumbağalar..'' kelimesi döküldü. -Kaplumbağaların ters döndükleri zaman asla tek başlarına düzelemediklerini biliyor muydun? Söylediğim şeyin etkisini görmek için yüzüne baktım. Bir an gözleri parlayıp söndü sanki. Ama yinede yüzünde çok fazla bir tepki yoktu.''Saçmaladın işte..'' diye düşündüm.''Bir sürü ilginç şey biliyorsun kendince.Çocukluktan beri kitap okuyorsun.Tonla abuk subuk şey biliyorsun.Gele gele aklına bu mu geldi? kaplumbağalarmış..'' diye kızdım kendime. -İşte yeni bir şey öğrendim diye mırıldandı.. İçimden derin bir ''ohh..''çektim.Ama sesi tedirgin olmuş gibiydi.Belkide söylediğim şey yeterince ilginç gelmedi diye düşündüm.Birden: -Peki nasıl ters dönmüş o kaplumbağa? diye sordu. Afalladım. Ne demek nasıl ters dönmüş? Sanki benimle dalga geçiyor gibi.. Baştan savma bir ses tonuyla: -Bilmiyorum dedim.Belki oradan geçen çocuklar muziplik olsun diye yapmışlardır. -Eveeet olabilir! dedi. Öyle heyecanlı bir ses tonuyla söylediki bunu,kendimi çok önemli bir keşif yapmış bir mucit hissettim. Oysa altı üstü garip bir soruya ona denk bir cevap vermiştim. O ise aldırış etmiyordu bile.Hiç düşünmeden seri halde ilk aklına geleni soruyor gibiydi. -Peki nasıl düzelecek o kaplumbağa? -Hangi kamplumbağa? -Çocukların ters çevirdiği.. -Bilmem.. -Ya hiç düzelmezse? -Ölür.. -Ölmesin...düzelmeli.. Hala emin olamıyordum. Bir başkasıyla bu tarz bir konuşma içine girsem,dalga geçtiğini düşünür asla cevap vermezdim. Fakat Suveyda öyle bir ses tonuyla soruyor ve cevapları öyle bir ifadeyle bekliyordu ki,söyleyeceğim şeyi gerçekten merak ettiği yüzünden okunabiliyordu. Garip gelse de yinede sorduğu herşeye elimden geldiğince cevap vermeye çalışıyordum. -Birisi düzeltmedikçe o kendi kendine düzelemez. Ben bunu söyleyince yüzü asıldı.Yeşil ince tülden fularının rengine bürünmüş hercai gözleri yere düştü. Bu durum garip gelse de moralini düzeltmeye çabaladım. -Hem bunu niye konuşuyoruz ki? dedim. O kaplumbağa gerçek bile değil. -Ama ters dönerse düzelemez dedin. -Mesela dedim..gerçekte ters dönmüş bir kaplumbağa yok. -Ama ya bir kaplumbağa ters dönerse ve ona hiçkimse yardım etmezse?! Aptallaşmış hissettim kendimi .Ne diyeceğimi bilemiyordum. Sustum. Gerçekte varolmayan bir kaplumbağanın geleceği ve ona ne olacağı üzerine tartışmak anlamsız gelmişti.Kimin umrundaydı ki?! Bir süre sessizlik oldu. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözleri dolmuştu. -Ters dönmüş bir kaplumbağa görürsen yardım et,düzelt onu.Tamam mı? dedi buğulu ses tonuyla. Gerçekten ağlıyordu. Az önce alay ettiğini düşündüğüm için kendime kızdım. Yine de böyle bir şeye ağlamasına anlam verememiştim. Belki de ben duygusuzlaştım diye düşündüm. -Tamam,dedim.Düzeltirim.Merak etme,artık bütün kaplumbağalar güvende! Gülümsedi. Gözündeki yaşları elinin tersiyle sildi. Gülünce ışıkta renk değiştiren ela gözlerinin içi parlıyordu. O gülümseyince kendimi büyük bir iş başarmış gibi hissettim.K aplumbağalar hakkında söylediklerim için ağladığından kendimi suçlu hissediyordum sanırım. Neler düşünüyorum ben böyle! Akıl mantık erdiremiyorum. Mantığım kilitlendi. Ama şu an gülümsüyor ya..Ötesi önemli değil. Dünyadaki en güzel gülümseme belki bu diye düşündüm. Bir süre sessizlikten sonra konuştu: -Kutup ayıları..dedi.Kutup ayılarının sadece kuzey kutubunda yaşadığını biliyor muydun? Gülümsedim. Ben daha cevap vermeden,duvardan bir hamlede atladı. -Yarın saat tam 5'te,burada.. Cevabımı bile beklemeden,arkasını döndü.Koşarak uzaklaştı.Köşeyi dönüp, kayboldu. Yerimden kıpırdayamadım bile. Bu Suveyda ile ilk tanışmamızdı.Aniden ortaya çıkıp yanıma gelişini,gökten zenbille inmişçesine garip sorular soruşunu,daha yeni tanışmamıza aldırmadan pervasız,aldırışsız hareketlerini hatırladıkça gülümserim. Suveyda'nın gidişinden hemen sonra,ben daha duvardan inmeden,kardeşim geldi. Beni görünce ''Abi nerdesin bir saattir ya.bir sigara içmeye çıktın yoksun ne zamandır..'' dedi .Gerçekte varolmayan ters dönmüş bir kaplumbağa için ağlayan dünyalar güzeli bir kızla tanıştım desem inanmazdı zaten. -hiiiç.. dedim.Hadi eve gidelim. Duvardan atladım.Eve doğru giderken kardeşim Yasin'e: -Yasin,kaplumbağaların ters döndükleri zaman asla tek başlarına düzelemediklerini biliyor muydun? dedim Yasin anlamsız bir ifadeyle yüzüme baktı.Adımlarını hızlandırdı. Saatime baktım.Suveyda ile 2. buluşmamıza sadece 23 saat vardı.Ve şimdiden korkmaya başlamıştım. Ya yine garip bir soru sorarda bilemezsem diye.Bu çok anlamsızdı.Ama korkuyorumdum işte.Ve önümde sadece 23 saat vardı.Kapıyı açtım.Eve girdim.

SÜVEYDA -I

2010-05-26T15:23:00.000-08:00

Ben ciddi bir adamımdır. Bunu söylerken de ciddiyim.Tamam, arada espiri filan yaparım ama yine de gayet ciddi biriyimdir. Söze ben diye girdim,buradan bencil biri olduğum sonucunu da çıkarabilirsiniz. Ama çıkarmayın: benimkisi öyle sözlüklerdeki gibi değil, güzel bir bencillik .İlerleyen zamanlarda anlatırım bunu da belki. Burada bahsetmek istediğim konu bambaşka:''Süveyda''yı anlatmak istiyorum size.

Söze hemen gireyim. Aslında nereden başlayacağımı ben de bilmiyorum. Okulun duvarında otururken gördüm onu. Daha doğrusu o mu beni gördü desem emin değilim. En iyisi olduğu gibi anlatayım:

O gün her zamanki gibi sıkıcı bir gündü. Evde sigara içmem yasak olduğu için evin karşısındaki ortaokulun bahçe duvarına oturmuş sigara içiyordum. Sokakta kimse olmadığı için köşeyi döndüğü gibi farkettim O'nu. Gerçi yüz kişinin ortasında olsa da farkederdim. Çünkü o kadar güzeldi ki.. Ve üzerinde neredeyse gökkuşağının bütün renklerini taşıyan kıyafetiyle hemen dikkat çekiyordu. Ancak o renk karmaşasında bluzu,eteği ve omuzlarına attığı açık yeşil şeffaf tülü öyle bir birine yakıştırmış ki; insan ister istemez gözünü alamıyordu O'ndan.

Birden başını kaldırdı ve ona baktığımı farketti. Hemen gözlerimi kaçırdım,yere baktım. Bana doğru geldiğini hissettim. Kafamı kaldırıp ona baktığımda gülümsediğini gördüm.

''Acaba önceden tanıyor muyum?'' diye düşündüm. Düşündüm,çünkü öyle gülümsüyordu ki; insanın daha önceden tanımadığı,samimi olmadığı birisine bu şekilde gülümsemesinin imkanı yoktu. Onu tanımıyordum. Ama o tanıyormuş gibi gülümsüyordu. Oysa ben tanımadığımdan emindim. Ve o gülümsemeye devam ediyordu..

Duvarın dibine gelince durdu.Elini uzatıp ''Yukarı çıkmama yardım eder misin?''diye sordu. Afallamıştım. Hiç bir şey söyleyemedim. Sadece elimi uzattım. Elimi sıkıca kavrayıp duvarın ara basamağına basıp,kendini yukarı çekti ve tam yanıma oturdu. Ne yapacağımı bilemez şekilde önüme baktım. Bana doğru dönüp tokalaşmak için elini uzattı:

-Merhaba ben Süveyda dedi.

Bende elimi uzattım,tokalaştık. Kısık bir sesle ''Merhaba'' diyebildim sadece.

Bu ani tanışmaya anlam verememiştim .Ben daha kendimi tanıtmaya fırsat bulamadan söze devam etti:

-Gerçi adım Süveyda değil ama olsun isterdim.Sadece bu ismi çok seviyorum.Süveyda..Sen sever misin?

Duraksadım .Ne diyebilirim diye düşündüm. Süveyda'nın anlamını biliyordum .Ama onun o kendinden emin tavrı karşısında ne söylesem sanki yanlış cevap verip, yarışmadan elenecekmişim gibi geliyordu.

Kendimi toplayım ''Evet'' dedim.

-Peki anlamını biliyor musun? dedi.
-Kalpte bulunduğuna inanılan küçücük siyah bir nokta dedim.
-Günah..gizli günah dedi.Hiçkimsenin bilmediği bir sır diye devam etti.

Sesindeki şen şakraklık anlattığı şeyle uyuşmuyordu. Üstelik daha adımı bile sormamıştı,anlattığı şeylere bak. Gerçi Süveyda gerçek ismi olmadığına göre bende onun adını bilmiyordum.Durumlarımız eşit sayılırdı.

Hem çok saçma.. Bir insan neden başkalarına kendini farklı bir isimle tanıtır ki..ben yapsam deli derler.
Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Normalde insanlar tanıştıkları kişilere isimlerini sorarlar,nasılsın filan derler.

Ben bunları düşünürken birden konu değiştirip başka bir soru sordu:
-Yağmuru sever misin?
-Ne?!
-Yağmur diyorum..sever misin?

Bir an boş bulunup "Islatır" dedim.

Islatır mı?Tek söylebileceğin bu mu?Salaksın sen salak,şöylesin,böylesin diye kendime kızdım. Sanki yağmur delisi olan,üzerine yazılmadık,çizilmedik,söylenmedik söz bırakmayan kişi ben değildim. Sadece ıslatır diyebildim.A ma başka bir şeyde gelmemişti aklıma.Ama gariptir ki bu saçma cevaba çokta aldırış etmediğini farkettim. Sanki çok mükemmel bir cevap vermişim gibi heyecanlı bir ses tonuyla atıldı:

-Evet ıslatır .Biliyor musun ben yağmurda ıslanmayı çok severim.

Nereden bilebilirdim ki? Daha bir dakika önce tanışmıştık ve gerçek adını bile bilmiyordum. Üstelik ben kaskatı kesilmiş ne söyleceğimi bilemez haldeyken,onun bu kadar sıcak ve neşeli davranması sinirlerimi bozuyordu.

-Ama yağmurda ıslanırsan hasta olursun diye devam etti.
-Tabi ki dedim.

Dedim demesine ama sanki kırk yıllık ahbapmışcasına sohbete lap diye girmesi garip gelmişti. Onun o kadar rahat davranmasına sinir olmuştum.Gerçi bu kadar güzel bir kızla tanışıp,sohbet etmekte hoşuma gitmişti ama.. Garip bir duygu,tarifi zor.. Bir sigara daha yaktım. Yüzüme bakıp:

-Sigara içmek sağlığa zararlıdır dedi.

Gayet ciddi bir ses tonuyla söylemişti bunu. Yüzünde gülümsediğine dair bir emara yoktu.H atta sanki ilk kez duymuşum gibi şaşırmamı bekler gibi bir ifadesi vardı.

-Biliyorum dedim
-Bu güzel dedi.Sonra birden atılıp ''Bana bilmediğim bir şey söylesene!'' dedi.
-Nasıl yani? dedim. Aniden böyle bir soru sorunca afallamıştım.
-Bilmediğim bir şey söyle işte.İlk kez duymuş olayım söylediğin şeyi.

Duraksadım. Ne bilip bilmediğini nereden bilebilirdimki? Aklıma hiç bir şey gelmedi o anda. Oysa o ana kadar çoğu kişinin bilmediği,dikkatlerden kaçan abuk subuk bir sürü şey bildiğimi düşünürdüm. Hem bir insan 5 dakika önce tanıştığı birine,üstelik daha adını daha doğrusu gerçek adını bile söylemeden böyle bir soru sorardı ki? Ama bu kız soruyordu. İşin aslı başka biri bana böyle bir şey anlatsa,kızda nahoş(!) bir durum olduğunu düşünürdüm.A ma hayır,Suveyda'da böyle bir durumun emaresi yoktu. Hem sinir bozucu olacak derecede sıcak,şen şakrak.. Hemde benimle birlikte duvarın üstünde,yanımda oturduğu halde sanki başka bir alemdeymiş gibi uzak,gözleri gözlerimden öteye bakmada..s anki bana değilde gözlerimin içinde uzak bir yerlere bakıyor gibi..Ama hala yanımda. Ve bakışlarıma kilitli bakışlarıyla sorduğu sorunun cevabını bekliyor:

-Bilmediğim bir şey söyle..

http://posthane.blogspot.com/2010/05/suveyda-ii.html

SÜVEYDA -0 -

2010-05-26T15:18:00.000-08:00

O gideli tam 10 yıl oldu. 10 yıldır her 7 Ağustos günü saat 5'te buraya gelirim.Bir sigara yakarım, derin bir nefes çekerim. Dumanı ciğerlerimi yakar. Uzaklara bakarım, yalnız adam pozlarına girerim. Hani şu filmlerde rıhtımın ucunda tek başına takılıp denize bakan karizmatik tipler gibi. O kadar uzun süre denize nasıl bakarlar merak ediyorum. Benim en fazla 5 dakika sonra canım sıkılır, atlar bir minübüse giderim. Zaten buraya geldiğimde de en fazla 5 dakika dayanabiliyorum . Ama işin aslı, 5 dakikalığına da olsa, orada olmak ve O'nu hatırlamak bana kendinmi iyi hissettiriyor. Yaşadığım herşeyi tek tek hatırlatıyor..

Tekrar Yazmaya Başlama Denemesi

2010-05-26T14:47:00.001-08:00

Ne zamandır yazmaya yeniden başlamak var aklımda.Ama bir türlü vakit bulup yazamadım. Hem iş yoğunluğu hem genel hayat yoğunluğu var. İşin aslı yoğun iş bir programım yok: 12-6 arası çalışıyorum. Ama iş sonrası boş vakit olmuyor geri kalan zamanda. İnternetle ilgili bir iş yaptığım için akşama kadar karsımda bilgisayar görmekten sıkılıyorum haliyle. Ve gece bilgisayarla haşır neşir olmak istemiyorum. ama gerek kisa-film.net'le, gerek babamın sitesi: www.matematigisevdirenadam.com'la ugrasırken yine bilgisayar cocuguna dönüşüyorum. Bunca işin yanında da posthane'ye vakit ayıramıyorum.Ama özgün yazılara verdiğim bu aranın yazım yeteneğimi körelttiğini farkettim. Ne yapıp ne edip iki üç cümlede olsa düzenli olarak yazmaya başlamam lazım. Çünkü içimde senaryo yazma dürtüsü uyandı son zamanlarda. Aklımda fikirler uçuyor. Güzel fikirler de geliyor. Ama bütün hikayeyi kafamda bitirsem bile oturup düzenli şekilde yazmadan bu iş olmuyor. Neyse özetle: Vira bismillah..

Not: Bu kaçıncı tekrar yazmaya başlama denemesi yahu. Ama bu sefer olacak umudundayım:)

Uzun bir aradan sonra..

2010-04-07T14:27:00.001-08:00

Hayli zaman geçti buraya yazmayalı. Yazmak ne zamandır aklımda. Her gün internette olmamama rağmen nedense elim ermedi bir türlü. Anlatacak çok şey var aslında. Anlatmalı mıyım? Bundan da emin değilim. İnsanın kafası çok karışıyor bazen. Teredütte kalıyor. Hem de çok hayati konularda. Normalde ilk karar verdiğim şeyi yaparım. Genelde işe de yarar. İlk aklıma gelen çözüm her zaman en iyi çözümdür. gibi.. Ama bu sefer farklı bir şey denedim. Oturdum şirket kalite sistemlerinde eğitimi verilen problem çözüm tekniklerini başbaşa olduğum probleme uyarladım. Sanki ben şirketmişim gibi.. Problemi adım adım analiz ettim, alternatif çözümleri değerlendirdim, kriterlerimi belirledim. İşin saçma tarafı onca uğraştan sonra bu adımları uygulamadan önce vardığım karara geldim yine. Ama böyle bir atraksiyona girmek kişisel olarak ilginçti. Bugün akşamları takıldığım mekana Cezmi Ersöz geldi. Davet eden arkadaşlardan biri yanıma geldi. Söyleseydin liseli arkadaşlarımı çağırırdım sevinirdi çocuklar dedim. Ha ha ha diye güldü. O kadar da komik değildi sanki. Ama o güldü. Gerçi Cezmi Ersöz'ü sevmiyorum. Bu espiriye gayette müstehak. Neyse..Uzun bir aradan sonra..öyle işte.

Dar Kapılar

2010-02-18T16:13:00.000-08:00

Kapılar dar geçilmez oldu yar

Ağır ağır vuruldu bahar

Dökülen, yaprak değil insanlar

Gelen, zehirli zamanlar

Yalnızlık yaramış adama

Yarasın adama

...

Mutsuz değilim. Sadece hüzünlü bir gece. Hepsi bu..

Çekirgelerin Mahcûbiyet Anları

2010-02-12T18:50:00.000-08:00

Hıçkırığa yakalanmış bir çekirge, her hıçkırdığında istemi dışında yaklaşık 30 santimlik bir yüksekliğe sıçrar. Bu onun için son derece can sıkıcı bir durumdur. Çünkü çekirgeler, prensip sahibi ciddi hayvanlardır. Sıçrayacakları zamanı kendileri seçmek ve belli bir plan program dâhilinde sıçramak isterler. Oysa hıçkırığa yakalandıkları anda, sıçrama zamanlaması konusundaki bütün yeteneklerini kaybederler. Bu da onların gururunu fena halde kırar. Hayvanlar âlemine rezil olduklarını düşünürler. Aralarında depresyona giren aşırı hassas çekirgelere dahi rastlanır. Böyle hassas çekirgeler, uzun süren hıçkırık dönemlerinin ardından günlerce kendilerine gelemezler. Kendilerine gelebilmeleri için nezleye yakalanmış bir salyangoz görmeleri gerekir. Bu onlara moral olur. Çünkü hayvanlar âleminde düşülebilecek en kötü durum, nezleye yakalanmış bir salyangozun düştüğü durumdur.

(Memduh Virâne’nin basıldığı yıllarda büyük ilgi gören ve baskısı tükenmiş olan biricik eseri Müşâhedât’tan iktibas edilmiştir)

-Gökhan Özcan'ın Afilli Filintalar'daki 11 Şubat 2010 tarihli yazısından iktibas edilmiştir.-
-Aferin Bana-

Kim ne olmak istiyorsa onu olsun mu bu şiirde?

2009-12-28T07:34:00.002-08:00

biriniz birkaç yıldız taksın gökyüzüne biriniz çay hazırlasın biriniz akşam olsun içinde atların öldüğü müzik susunca biriniz çocukluğuna sarılıp kuyuya insin biriniz onun uzattığı şiiri okusun ağlamak gerekiyorsa biriniz ağlasın biriniz akşam olsun yeniden biriniz yağmuru dansa kaldırsın. Mevlana İdris Zengin

Bir de şu var:

2009-12-28T07:13:00.004-08:00

Şimdilerde..

2009-12-28T07:10:00.004-08:00

Kırılgan Gidişler

2009-12-28T04:01:00.003-08:00

Bir yanadardağ patlamasının ruhuna yansımasıdır her kelimesi. Susmayı yeğlersin yalvarmaktansa. Oysa içinden doyasıya ağlamak gelir, yalvarmak bir yana. Ağlayamazsın. Yine de Kırılgan bir gidiştir onunkisi. Dur desen..Gitme desen.. Döner belki de.. Ama diyemezsin.. Gider.. Sana suskun bir geçmiş kalır.. O'na kırılgan bir gidiş.. Ne telafisi vardır yaşananların.. Ne de geriye dönüş. * 2002 yılına ait bir yazım olsa gerek.Arabesk zamanlar:)

Based a true story

2009-12-26T16:36:00.003-08:00

Bu, dünyayı ele geçirmek isteyen kırmızı bir domatesin destansı mücadelesini anlatan uzun bir hikaye olabilirdi. Ama ailesiyle pikniğe çıkmış çizgili pijamalı kel bir adam peynir, ekmek ve çay eşliğinde sözkonusu olan kırmızı domatesi kesip yediği için hikayem çok kısa sürdü malesef. Minimalist takılıyorum son zamanda vesselam..

Nasıl bitecek bu lise?

2009-12-02T04:42:00.001-08:00

Hiç suçluluk duyduğun oldu mu geçmişi özlediğin için? Ya da kalbinin kırıldığını hissettiğin anlaşılamadığını düşünmekten? Boşluğunu hissettiğin kaybettiklerinin? Ya kızdığın başkalarının yaptığı hatalara? Hani mesela kırmasan o vazoyu, belki dönmek istediğinde aldığın çiçekleri koyardın.An geliyor, bütün kapılar kapanıyor geçmişe dair. Neyse, betimlemelere fazla takılmamak lazım. Ve umutsuzluğa kapılmamak. Hayat yepyeni kapılar açıveriyor mutluluğa. Akışa bırakmak en güzeli.. Geçelim bu mevzuyu..Bu arada hayatta en yakın dostum Ahmet'in çocuğu olacakmış. Daha dün evin karşısındaki okulun duvarına oturmuş "Nasıl bitecek bu lise ya?" diyorduk birbirimize. Gerçi dün dediğim zamanın üzerinden tam 11 yıl geçmiş:) not: son zamanda yazdığım yazıların başlangıcıyla sonu alakasız mı bitiyor ne? Sebebi aylar önce bir kaç cümle yazıp yayınlamadan arşivde bırakmam, daha sonra arşivden çıkarıp sonuna bir kaç cümle daha ekleyip yayınlamam olsa gerek.Aman ya nolcak, mekan benim nasıl olsa:)

Antreman Turları

2009-12-02T04:22:00.001-08:00

Bir süredir Eskişehir'de olduğumu yazmıştım. Eskişehir'de kalma sürem uzadıkça uzun süredir görmediğim insanları görme fırsatım oluyor haliyle. Fırsatta denmez aslında, yolda rastlıyorum işte. Lafı nereye getirmeye çalışıyordum: hı, işte arefe günü köprübaşında dolanırken lisede aşık olduğum kızı gördüm. (gerçi -unuttuysan yaşadığın şey aşk değildir- şeklinde bir tanımlamam var."aşık olduğum kız" nitelemesini genel-geçer anlamda kullandım.neyse..) Yolda yürürken bir an gözgöze geldik. Heralde yüzümde bir şeyler söyleyecek, konuşmaya hevesli bir ifade yoktu. O da hem başıyla selam verdi, hemde reveransa benzer bir hareket yaptı. Ters yönde yolumuza devam ettik. Garip geldi. Sanki ne yakın ne de uzak olan ama muhabbet etmem, espiriler bulup onu güldürmem için etrafımda dönüp duran o değildi. Ya da onu ilk tanıdığım zamanlar bir sokakta onu gördüm diye 2 ay o sokak civarında dolaşıp sonunda çok kötü şekilde hasta olup yatağa düşen ama yine de akıllanmayan, iyileşir iyileşmez yine oralarda dolaşmaya başlayan ben değildim. Yolda karşılaştığında birbirini başıyla selamlayacak kadar tanıyan iki liseli arkadaş gibiydik. Bunu bir sitem olarak yazmıyorum, geçip gidince "lan niye selam vermedim, konuşsaydım keşke filan" diye bile geçirmedim içimden. Ama durum böyle olunca daha sonra içimden ister istemez onun için kendimce yaptığım "fedakarlıklar" geçti. Buraya yazmanın an itibariyle anlamı olmayan ama o zaman için fedakarlık sayılabilecek şeyler işte. Ve klasik karşılıksız aşk ritüelleri: Sabahlamalar, dostlarla dertlenmeler, sohbetler, arabesk şarkılar, şiirler.. mazoşitlikten ibaret miymiş? Boşuna mıymış hepsi? Elbette bana kattığı şeyler çoktur. Aşk yarar adama.. Ama ne bileyim lan. Garip geldi. Yıllarca onu düşünmekten uyku girmesin gözüne, yıllar sonra yolda rastla, selam verecek kadar bile sallama. Ama şurası da var. Planlamasam dahi ondan sonraki bütün kız arkadaşlarım garip şekilde ona benziyordu. Bir türlü emin olamadım, kafamdaki güzel kız tipine uygun olduğu için mi ondan hoşlanmışım, yoksa onun özellikleri mi hoşlandığım kız tipini oluşturmuş? Neyse, artık bir önemi yok. Yolda görünce başımızla selam verecek kadar hukukumuz kalmış. Alakasız bir anda karşılaşınca öyle eski günler aklımda geçti "liseliler salak olur" tezimi kendimde test edip onaylamış oldum işte.Ha nihayetinde bunları neden yazdım?Bir süredir işten güçten bloga pek bakmayınca klavyeden uzaklaşmışım.Maksat yazma pratiği olsun,antreman koşusu olsun. Öyle işte..

Özledim Seni..

2009-11-24T00:00:00.002-08:00

Güzel bir sonbahardan kışa şarkısı sanki..

Nerelerdeydim?

2009-11-23T16:17:00.003-08:00

Bir süredir bloga yeni bir şey yazmadım.Nerelerdeydim? Trt 1'e Şampiyon Eldiven isminde bir boks programı çekiyorduk Ankara'da.Küçük çaplı bir Türkiye turu attım. Daha sonra yine Trt'de e-devlet'le ilgili bir programda bir süre metin yazarlığı yaptım. Şu sıra da Eskişehir'deyim. Eskişehir'e dönmek garip geldi. Üniversiteden sonra eve tekrar adapte olmakta zorlanıyor insan. Kendine göre bir düzen içinde yaşamaya alışıyorsun. Hesap vermeden, kimseye bir şey sormadan. Ve sonra.. Ailenin yanına dön. Sindirella modu.. 12'den önce evde ol filan.. Ama yine de..Sokaklarında hiçbir şey yapmadan öyle dolaşmanın bile zevk verdiği bir şehir burası. Doktorlar'da bir tur at, Adalar'da simit ye, Yediler'de havuz kenarında dondurma. Odunpazarı'nda tarihi evlerin arasında dolaş. Yorulduğunda otur bir kenara, bir peynirli gözleme söyle kendine. Etiler parkına çık akşam üstü, dolaşan köpekleri sev. Haftasonu olsun, stadda bir maçın telaşesi ve 90 dakika sonra fırla sokaklara: Es es es ki ki ki eski eski es! Neyse.. Öyle işte..

Bahçelere dalarken..

2009-09-15T03:53:00.001-08:00

"kiraza dalıyolaaaaar" diye yunanlı yakalamış kuva-i milliye askeri gibi boğazları patlarcasına bağıran ispiyoncu çocuklara gıcıktım" şeklinde cümle kuran bir arkadaşım var ya..daha ne isterim:)

Eksik bir şey mi var?

2009-09-15T03:50:00.001-08:00

"Tümüyle benliksiz bir aşktı bu; Tereza, Karen'den bir şey istemiyordu, onu sevdi diye karşılığında, kendisini sevmesini bile beklemiyordu. Üstelik hiç bir zaman kendi kendine; insan çiftlerine yaşamı zehir eden soruları da sormamıştı; beni seviyor mu? Benden daha çok sevdiği bir başkası daha var mı? Benim sevdiğimden daha çok seviyor mu beni? Aşkı ölçmek, sınamak, denemek, ve kurtarmak için aşka yönelttiğimiz bütün bu sorular belki de her şeyin yanı sıra aşkı kısaltmaya da yarıyor. Belki de sevemememizin nedeni çok sevmek istememiz, yani karşımızdaki kişiden hiç bir istekte bulunmaksızın, ondan onunla birlikte olmaktan başka bir şey istemeksizin, kendimizi ona verecek yerde ondan bir şey (aşk) talep etmemizdir." Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'nden bir alıntıydı. Ve aynı kitaptan son bir alıntı cümle daha:

"Aşklar da imparatorluklar gibidir;üzerine dayandırıldıkları düşünceler unufak olduğunda,onlar da silinir gider."

Ne okulu bitirmeeek..Ne de bir kızı sevmeeekk..

2009-09-15T03:43:00.001-08:00

Hayata dair bütün motivasyon dayanakları anlamsız kalıveriyor insanın bir anda. Hayatı sırf gün geçsin diye yaşıyormuşuz gibi geliyor bazen. Gün sorunsuz geçsin, ertesi gün olsun yeterli gibi. En azından bana öyle geldiği zamanlar oluyor. En önem verdiğin anlamların bir anda anlamsızlaşıverdiği bir çukura düşüyorsun. Depresyon değil, yaşamama isteği hiç değil. Genel bir isteksizlik. Yemeğimi yiyeyim, çayımı içeyim, uykum gelsin uyuyayım yarın olsunculuk daha çok. Sonra Eskişehirspor maçına gidiyorum düzeliyor gerçi:)

Fight Club

2009-09-09T13:16:00.000-08:00

Figh Club filmini bayıla bayıla izleyen bir çok kişinin ihtimal bu yazıyı okurken içi bayılacak,yarıda bırakacak. Gerçi bu da yazıda anlatılanların haklılık payını arttırıyor.başlıyoruz:

adorno cazın ve popüler müziğin insana özgürlük hissi verirken, özgürlüklerini elinden aldığını söyler. zira kuralları yıkmış gibi görünüp kurallara sıkı sıkıya bağlıdırlar aslında, yaptıkları şey dinleyenlere kurallar çerçevesinde özgürlük hissi vermektir. bu düşünceler bir iki değişiklik ile fight club’a da uyarlanabilir. film izleyene sahte bir özgürlük duygusu veriyor, oysa film insanları özgür kıldığı yere kökünden bağlı. izleyen kitle(mass) de bu sahte anarşiye (mayhem) ayak uydurduğunu sanıp, imrenip, filmin afişlerine, dvd’lerine, kalem açacaklarına, bebeklerine, defterlerine, bir şekilde ambalajının bir kenarında filmle ilgili bir şeylerin bulunduğu her şeye hücum ediyor. özellikle filmin hitap ettiği 15–30 yaş arası kitle, salgın bir hastalığa kapılmışçasına fight club oluyor. trajikomik bu değil de nedir? film bir yandan meta fetişizmi ile dalga geçerken, diğer taraftan belki de gelmiş geçmiş en büyük meta fetişizmi başarısına imzasını atıyor. öyle ki mevcut endüstri kitlenin arzularına yeterince karşılık veremez oluyor(fight club sabunu çıksa mesela, yok satardı zannımca). peki fight club’ın birçok benzerini böylesine aşan bir endüstriyel ve kültürel ‘başarıya’ imza atmasını sağlayan ne?

adorno kapitalin gücü ve araçları sayesinde kapital sahipleri kalıp düşünce, duygu ve inançları kitlelere pazarlayabileceklerini söylüyor. işin ilginç tarafı adorno’ya göre, kitleler bu düşünceleri sadece basit birer meta olarak almaz, aynı zamanda o kültürleri benimseyebilirler (dış-benimseme), içselleştirebilirler, savunabilirler. kendi kendini doğrulama yetisi (self-fulfilling prophecy) sayesinde kitleselleşebilirler. işte tam bu noktada fight club diğer birçok filmden ve metadan ayrılıyor. film kendi kültürünü yaratıyor ve kitleselleşiyor. genç hayranlar, yalnızca fight club simgelerine para vermekle kalmıyor, tyler durden gibi yürümeye çalışıyor, kendi aralarında dövüş kulüpleri kuruyor, vücut geliştirme salonlarına ‘benim de bratt pitt gibi lif lif kaslarım olsun’ diye gidiyor. hatta ingiltere’de binin üzerinde üyeye safip bir “fight club” kuruyor. fight club, herkesin yapamadığını yapıyor ve kitleselleşmeyi başarıyor. internetteki her forum sitesinde illa ki bir travis, bir tyler durden, bir martha singer nickli kullanıcı bulunuyor. kült kelimesi fransızca kökenli (culte) ve tdk sözlüğüne göre tapma, tapınma, din anlamına geliyor. fight club da belli bir kitle tarafında neredeyse tapınılan bir film. bir din gibi müritlerini tek tipleştiriyor, içlerini hiç bir boş yer kalmamacasına dolduruyor, bir daha hiç dolmamacasına. her saniye içi reklamlar ile doldurulmuş rüzgarlar ile savrulmaktan kendine bakmaya zamanı olmayan milyonlarca genç için yeni bir rüzgar oluyor film. günlük hayat dertleri, insan ilişkileri, moda (olabilecek en geniş anlamı ile moda) sınırlarının dışına çıkamayan milyonlara fight club yeni bir moda veriyor. hem de içinde felsefe(?) bulunanından. günümüzde insanların tercihlerini ne kadar kendi iradeleri ile yaptıkları bile sürüncemedeyken film, binlerce heyecanlı gence kocaman bir boşluk sunuyor. içinde bulundukları depolitizasyonun farkındaki gençler de bir türlü yapış yapış olmuş kapitalizmin kollarından kaçmak için, kendilerini o sıkışmışlıktan az da olsa uzakta olduklarına inandırmak için sistem karşıtı olma iddiasındaki filme sarılıyor. elbette ki hiçbir şey değişmiyor kimse için, ama milyonlar çoktan maddi ve manevi olarak sömürülmüş oluyor. peki, nasıl bir sistem karşıtlığı bu?

fight club sistem karşıtı bir film ve bunu bağıra bağıra söylüyor. kapitalizmi özellikle meta kültürü babından eleştiriyor. peki, nereden çıkarıyoruz filmin sistemin bir oyuncağı haline geldiğini? ilk olarak filmin esinlendiği kitabın yazarı chuck palahniuk elbette ki kapitalizmin yarattığı insan tipini eleştirmekte ve bir karşı duruş sergilemekte. nasıl ki adorno için pop müzik kitleleri ehlileştirmek için birileri tarafından bilerek ortaya çıkartılmıyorsa bu film de sistem adını verdiğimiz işleyişin bilerek, bir silah olarak yaptığı bir şey değil. yıllardır evinde televizyon bile açmayarak aşılanan kitle kültüründen kaçmaya çalışan bir yazarın kitabı, işinin ehli bir yönetmen tarafından filme çekiliyor. buradan sonra cümbüş başlıyor, büyük şirketlerin büyük desteği ile çekilen film, yine amerika merkezli büyük dağıtım şirketleri tarafından dünyanın dört bir yanına dağıtılıyor. sistemi eleştirdiği söylenen bir film için ilginç bir durum bu onlarca yasal olarak yasaklanmış, ya da senaryosu yüzünden dağıtımcı, yapımcı bulamamış film akla gelince. böylesine ‘aykırı’ bir filmin çekilmesine, dağıtılmasına, neden kimse karşı çıkmıyor, neden kimseyi rahatsız etmiyor bu durum? filmi izledikten sonra bir şekilde hissedilen duygu, her şey boktan, yakalım yıkalım mevcut durumu hissiyatı. film tam bu yıkım sırasında bitiyor zaten. filmin eleştirdiği sisteme hiçbir alternatif getirmeyerek son buluyor yani; banka merkezlerini bombalayarak. burası, filmin kimseyi rahatsız etmiyor olmasında önemli bir nokta. çünkü film buram buram umutsuzluk kokuyor ve evet her şey kötü yıkalım ile bitiyor. ‘bu olmalı diyemeyip bu olmamalı’ diyor sadece. bunun olmamasının yolu da yıkımdan geçiyor filmde. işte burada filmin rahatsız ediciliğini etkileyen ikinci nokta ortaya çıkıyor; film ne kadar herhangi birimizin hayatını anlattığını düşündürse de birçok noktada anlatılan, olan her şeyin uçuk olduğu gerçek olamayacağını da söylüyor. bir anda travis’in kontrolünde robotlaşan insanlar(askerler), hızla yayılan hayali bir kulüp, bu kulübe karşı eli kolu bağlanan kolluk kuvvetleri, sapır sapır patlayan gökdelenler… anarşi ile de bu noktada ilişkilendirilemiyor zaten; film yıkım imkânlıdır değil yıkım ne güzel bir hayaldir ama umutsuz bir hayaldir işte diyor. yani film olabilir bir senaryoyu değil hayali bir karşı koyuşu anlatıyor. bu nokta da matriks’e göz kırpıyor zaten. anarşinin kişiliğine dair hiçbir şey söylemediğini belirtmeye gerek yok zaten (mad max çok daha anarşist bir filmdi bana kalırsa). izleyen kişi sistemi yıkmayı amaçlayan insanları değil sistemi bize gösteren bir film izliyor ve bunu filmin her anında fark ediyor aslında. böylece filmin sistem karşıtlığı mevcut düzeni bize göstermek noktasında kalıyor. bu ‘göstermek’ de zaten filme gişe başarısı sağlayan şey. filmin sistem tarafından rahatsız edici bulunmamasını bir diğer nedeni de günümüz insanının yalnızlığına, sıkışmışlığına, zavallılığına çıkış yolu olarak bir hayali aşılaması. bu sayede belki de başka çözüm yolları arayacak binlerce ‘rahatsız’ genci “siz busunuz, ama ötesi yok, film seyredin, frp ile bilgisayar oyunları ile dünyayı kurtarmaya devam edin” fikri ile hareketsiz kılıyor oluşu. kapitalizmin çarkları altında ezilen beyaz amerikalı gence içinde bulunduğu durumu(ki genç zaten hissetmektedir içinde bulunduğu durumu) masallaştırarak anlatması.

“en iyi kitap sizi en çok anlatandır” demişti birisi, işte bu film de birçoklarının hayatının filmi çünkü onlara kendilerini anlatıyor. anlatmakla kalmıyor onları susturuyor, oturdukları yere bağlıyor. onlar ki bir şeyleri değiştirme gücüne en çok sahip oldukları yaşlardalar, ümitsizliklerine tribal bir hayal katan filme tapıyorlar. onlara hep hissettikleri gerginliğin hep bildikleri nedenini uzak diyarlar masalı ile veriyor. neden orada duruyor, gerginlik orada duruyor ama gençler bir nebze daha hayaller ile susmuş oluyor. althusser, kapitalizmin ömrünün bu denli uzun olmasının nedeni olarak devletin ideolojik aygıtlarının hesaba katılmaması olduğunu söylemişti. haklıymış.

alıntı ekşi sözlükten kıvırcık salata'nın şu entysinden.

bu da böyle bir anımdır işte sevgili

2009-09-09T00:56:00.001-08:00

şimdibe ngözl erimikap asa mbirrü yag örsem ellerimlen asılol ur dersinsev gili sevgi li?birk eres inde çok çocuktumkar a kaptırıpön cekendimison rasoba yayaklas tır mıstım el le ri mi çok sız lamış tıel ler im.İşteoy üzden dir ki şimdikış ları sevipsev me me minbukon uylafaz laalaka sıyokas lındase n banaba kma.bel kidesad e ceanl ata cakbi rşeyi mka lmayacak vebend ensık ılıpbırak ıpgi deceks indiy e korkuy orum.işt e buyüzd en birsig ara yak ı yoru m hers enid üşündü ğüm de.

Olma mı hiç be kuzu?

2009-09-09T00:41:00.001-08:00

-Neden öyle şaşkınlıkla bakıyorsun gözlerime? -... -Ertesi gün olsun diye yaşayanlardanlaştırdıklarımızdan mısın yoksa sende? -... -Nasıl da süslenmişsin.Ne kadar da ölümlüsün oysa. -.. -Elmalı kek. -Olur

Başka türlü bir şey..

2009-09-03T14:52:00.001-08:00

Kim çıkarabilir ki insanı kendi düştüğü çukurlardan? Geçmişi yardıma çağırmak neye yarar? Giden, gitmiştir. Kalır. Dayanak arar insan bazen kendine. Ya da dayanacak takat. Bulamaz. Bir sebep. Yeniden başlamak için bir sebep. Hani yürekte ilk ağrı. Hatırlamakta zorlanıyor insan bazen. Gözler arıyor, masumiyete bir çağrı. Gelmez. Gitgide tükenirsin kendi karanlığında..

Yalnızlığın Başa Vurması

2009-09-02T18:13:00.002-08:00

Google'a reklam vermektir:)

Aferin bana

2009-09-02T15:27:00.001-08:00

Kısa film sevdam depreşti yine.kisa-film.net'i aldım,güzelce akladım,pakladım.Çöküp duran eski tema yerine, eskisine benzeyen güzel bir tema buldum. Yeni filmler ekledim. Yeni yazıları ise ufaktan yazmaya başladım. Tembellik yeter dimi.. Aferin bana..

Hakikat

2009-08-27T13:54:00.001-08:00

..bazen de saygıdeger abilerim ablalarım, dunyası yerle bir olur insanın. hayat; fazla yormadan idare etmeyi saglayan butun anlamlarını yitiriverir. en akıllıca sandigınız fikirlerinizin sacmalıgını, en icten duygularınızın yapmacıklıgını kavrarsınız. aslında hicbir konuda fikriniz bulunmadıgını, aslında hickimseye karsı bir sey hissetmediginizi ve tüm evrenin de size karsı gaddarca kayıtsızlık icinde oldugunu. hep gozunuzun onunde durdugu halde o gune dek her nasılsa yok saymayı basardıgınız bu gercegi fark ettiginiz anda ilahi isleyisi de cözmek uzeresiniz demektir. tanrı,icinde tahammulfersa boslugu doldurmak icin evreni yaratır. evrenin icine gezegenleri, gezegenlerin icine dunyayı, dunyanın icine hayatı, hayatının icine insanı yerlestirir. ve onun icine koyacak bir sey bulamaz. iste insan denen bu tuhaf hayvanın, varlıkların en yucesi ve en anlamsızı kılınısının hikayesi. evrenin orasını burasını felsefeyle, sanatla, askla, hatta ironik bicimde tanrı ile bezerken, ortak anlamsızların en kücügünün elbette bir gercegi unutmamasi gerekmektedir. hakikatte bütün kitaplar sayfaları doldurmak icin yazılır. *Alper Canıgüz - Oğullar ve Rencide Ruhlar

Herşeye rağmen..

2009-08-24T18:38:00.004-08:00

"Kara göründü!" diye bağıran miço rağmen ruhumu çeken bir şey var girdaba.Tam anlamını çözdüm derken yaşamak dediğininin Sudanlı bir çocuğun sessizliğinde takılıp kalıyorum ve bencillikte bulduğum öz yerle bir oluyor.Yüzeye varıp bir nefes alayım dediğim anda yine beni yine dibe çeken sorulardan kurtulmak için sarıldığım oyuncakların tatminsizliğine diyeceğim yok,olduğu bu kadarmış. Ancak bu çukurları açan egonun çıkış için bir yol bulamaması yada bulduğu her yolu başka bir çukurla tıkamasına ne demeli? Bazen uçurumun eşiğinden dönsekte bunun adı belli..Herşeye rağmen yaşamak..

Eskileri karıstırırken buldum yine.Okuyunca şaşırıyorum şimdi, ben mi yazdım bu satırları diye..

insan mutsuzluğu alışkanlık edinir mi?

2009-08-24T18:32:00.004-08:00

''naber kaybeden yine b.ktan geçecek bir güne merhaba de..insan mutsuzluğu alışkanlık edinir mi be..sigara gibi..her nefeste içine dolan..''

Bundan tam bir buçuk yıl önce bir gece vakti böyle bir şey yazmışım bir yerlere.Şimdiki yazılara bir gözatıyorumda..iyiyim gene yahu:)

niyeti bozmak..

2009-08-23T17:47:00.002-08:00

for dummies

2009-08-20T09:50:00.002-08:00

Ramazan geldi,hoşgeldi. Ramazan'da Eskişehir'de kaçıp ana kuzuluğu yapma hayallerim suya düşecek gibi.Ben yine Eskişehir'de gidiyorum ama annem İstanbul'a gidecekmiş.Kendi yemeğimi kendim yapacağım yine. Yemek dedimse menemen ve makarna. Ama bu Ramazan yemek yapmayı öğrenmekte ısrarlıyım. Yardımlarınızı beklerim. Hani şu Amerika'da ünlü "For dummies" (aptallar için) serileri vardır ya. O hesap. Böyle adım adım, iki kaşık bundan, 3 dakika kaynat filan diye yemek tariflerinizi bekliyorum:P

Fıstık yok mu fıstık?

2009-08-20T09:42:00.002-08:00

Gaziantepli bir arkadaşın anlattığı fıkra gibi bir hatırayı aktarayım. Bahsi geçen arkadaşın babasının Urfa'da bir işi vardır.Arabasına atlar çıkar yola.Arabanın bagajında da bir çuval antep fıstığı vardır.Eline de birazını almış atıştıra atıştıra gidiyor.Antep çıkışında trafik çevirmesine rastlamış. Trafik polisi klasik ehliyet ruhsat sorularını sormuş. O sırada adamın elindeki fıstıklar dikkatini çekmiş. Bagajı aç bakalım bir demiş. Tabi adam bagajı açınca bir çuval fıstığı görmüş. Trafik polisi adamın gözünün içine bakıyor, ama arkadaşın babasında tık yok. Polis biraz oyalamış filan,bakmış adamdan geleceği yok en son dayanamayıp biraz fıstık istemiş. Arkadaşın babası da inat.. Vermem demiş. Verirsin vermezsin en sonunda polis bezip hadi git yoluna demiş. Adam Urfa girişine gelmiş,yine çevirme var. Trafik polisi arabayı durdurmuş, iki trafik polis gelmiş. Öndeki polis arabanın camına yaklaşmış "Ehliyet, ruhsat.." demiş. Arkadan öbür polisin sesi duyulmuş: "Yaa boşver ehliyet,ruhsatı. Fıstık yok mu fıstık? onu sor sen.." Arkadaşın anlattığına göre babası yine inatlaşıp vermemiş fıstıkları.Yolda atmış bir yerlere.Ama yine de kurtulamamış bu dertten.Bir hafta boyunca arabayla nereye gitse bütün çevirmelerde durdurulup ehliyet ruhsat ve fıstık sorulmuş kendisine.

İsmet Özel tavla bilir mi?

2009-08-20T09:23:00.002-08:00

Ankara ilginç bir yer. Her an herkesle karşılaşabilirsiniz. Herkesten kastım bir yerlerden tanıdık birileri. Belli bir düzeyde ünlü sayılabilecek kişiler. Şairler,yazarlar,yönetmenler vs.. Şarkıcı,türkücü,oyuncu pek yok,onlar Beyoğlu'nda,Cihangir'de. Mesela bir kaç hafta önce Rasim Özden Ören'le tanıştım ki, bu benim için gerçekten mutluluk verici bir şeydi. Öykülerini okuyarak büyüdüğüm bir yaşayan efsaneyle tanışmak.. Bu akşamda Kurtuba'da İsmet Özel'i gördüm. Gerçi dün de görmüştüm Konur civarında dolaşırken ama emin olmamıştım. Yanımda bir arkadaş vardı, hadi ne anlatır kendileri bir dinleyelim diye yakın bir masaya oturduk. Çünkü Özel'in masası hayli dolu sayılırdı ve daha fazla kişiyi kaldıracak gibi değildi. Zaten tanışmaya da çok gönüllü değilim, yazılarını ve şiirlerini ilginç bulmama rağmen bir türlü sevemedim. Neyse biz oturduk yakın bir masaya ama anlattıklarını duymak ne mümkün. Bizde baktık böyle olmayacak bari başka bir yere gidelim tavla oynayalım dedik.Diyalog tam olarak şöyle gerçekleşti: -Abi İsmet Özel'in anlattıklarını masadakilerin bile duyduğundan emin değilim. -Ne yapalım.Bari yukarı çıkıp tavla oynayalım. -İsmet Özel ne olacak? -Tavla biliyorsa o da gelsin.. Mekandan çıktık. Daha sonra o sırada İsmet Özel'in masasında oturan bir arkadaş geldi yanımıza.Ona sorduk ne anlattı diye. Gerçekten ne anlattığını o da duymamış.Ama aradan seçebildiği bir muhabbeti aktardı. Masadan biri "Efendim,Türk şiiri şair Süleyman Çobanoğlu'nun kalemiyle bir yere oturdu mu?" diye sormuş. Özel'de şu şekilde bir cevap vermiş: "Evet,klozete oturdu.." Hmm..

:P

2009-08-17T10:17:00.001-08:00

Neymiş efendim,blogu boşlamışımda,eskisi gibi öle sıklıkla yazı yazmıyormuşumda da da da..Hey ben burada sizler için hayatın anlamını araştırıyorum, dediğiniz şeye bak. cık cık..

Ve isyan..

2009-07-14T16:13:00.003-08:00

Kırılır kalbim yokluğunu düşününce.Ellerim titrer,yüreğim kaldıramam sessizliğini, yılların, sensizliğini,hatırlarım dünlerin nasıl da geçmişliğini,hercai bir menekşe, şehrayin gözlerinde, unutulmuş bir oyuncak olurum dünlerinde,kabullenemem, elden ne gelir,yasak bir düş artık, gördüğüm,pişman yaralanmış bir geçmişte umutlarım,ve unuttum ne varsa bildiğim,susarım, sahi üzülür müsün bilsen? Ve isyan. demişim. vazgeçtim artık. demiyorum..

Bir ihtimal daha var..

2009-07-14T15:50:00.002-08:00

Küçükken ne olmayı isterdim? Tam hatırlamıyorum. Herhalde her çok çocuk gibi pilot olmak istemişimdir bir ara. Bir de "dengesiz olmak istiyorum" geyiği var, o ayrı mevzu. Biraz akıllanınca da Hakan Albayrak olmak istedim büyüyünce, beceremedim. Yattığın yerden Arjantin'de kurban kesip, Bosna-Hersek'te belgesel çekilmiyor. Ama ne olmak istemediğimi biliyorum. Mesela dedemlerin sokağının ilerisindeki bakkal amca olmak istemiyorum. Onu tanıdığımda 5 yaşında filandım heralde. Gözyaşı sakızları,Ada-Mabeller, taşla vurunca patlayan kağıtlar filan alırdık. Bırak 3 katlı toplu 5 katlı top bile çıkmamıstı piyasaya henüz. Orta yaşlı kel gözlüklü bir amcaydı. 20 yıl geçti üzerinden. Dün gördüm, hala orta yaşlı, aynı kellikte ve aynı gözlüklülükte (ne demekse artık).. Hala bakkalın kapısında dikilmiş duruyordu. Bakkala gözattım geçerken, zaman tüneli gibi geldi. Sanki amcayı da kapıya mumyalayıp bırakmışlar. Ya da onun az ilerisindeki berber olmak istemezdim. Saçlarımı hep 3 nuramaya vururdu. Ben berber olacaksam çocukların saçlarını keserken 3 numaraya vurmayalım kirpi olur sonra diyen bir berber olmak isterdim. Duvar olmakta istemezdim mesela. Ama olsam kolay kolay yıkılmazdım. İyi elma ağacı olurdu benden, en iyi arkadaşımda Badem Ağacı. Yemişe durmadan çarpardı bizi karayel filan işte. Bildik hikaye..

anlık hatırlamalardan bir an

2009-07-02T06:44:00.001-08:00

Ne demişler; iyilik yap denize at.balık bilmezse Hâlık bilir. Aynen öyle işte.. İyilik yaptım,denize attım.baluk bilmedi değerini ama.. Hâlık bildi. (*Hâlık: Yaradan,yoktan var eden,Allah)

Kedi Hırsızı

2009-06-21T10:19:00.001-08:00

Yüzüncüyıldaki evden taşındığım gün evi toplarken bir iş için kapıyı açtım. Bir anda kapının önünde beyaz yavru bir kedinin olduğunu farkettim. Apartmanın 8. katınbda kedinin ne işi var diyesiye kediyi eve aldım. Çocuğun teki sokakta buldu getirdi,annesi de eve gelince istemedi attı diye düşündüm heralde. Zaten evi toplamakla meşguldüm, kedicikte evin içinde gezdi durdu. Tam eşyaları topladım,arabaya yükledim evden çıkacağım.Birden aklıma kediyi yeni taşındığım eve götürmek geldi.Ev arkadaşımda Amerika'ya gittiği için yalnız kalmıştım,bana ev arkadaşı olur dedim.Kediciği bir çantaya koyup,arabaya atladım. Yeni eve gelince iner inmez süt alıp kapıda bir kaba koydum.Kedicik karnını doyururken biz de arkadaşlarla eşyaları boşalttık. Hava karardığı için yerleştiremedik. Başka bir yerde kalmaya karar verdim. Giderken kediyi eve koysam belki ertesi gün gelemem,aç kalır diye bahçede bıraktım.Kapıda süt varken nasıl olsa gitmez diye düşünüyordum. Ertesi gün eski evimde bir işim çıktı.Apartmana girdiğimde bütün katlarda asansörlerin üzerinde bir postit olduğunu farkettim "Apartmanda küçük beyaz bir kedi kaybolmuştur.Görenlerin ya da bilenlerin daire 29'a bildirmeleri rica olunur" yazıyordu. Daire 29 eski kapı komşum oluyor.İçimden len kim getirecek kediyi şimdi onca yoldan geri diye geçirdim ve en alt kattaki duyuru kağıdının üstüne bir not düştüm: "Merak etmeyin. Kediniz güvenli ellerde:)" Eski evde işimi halledip yeni evime gittim. Ama geldiğimde kedicik yoktu etrafta. Aradım taradım bulamadım. Benim küçük ev arkadaşım daha ilk günden kaybolmuştu. Bu hikayenin özeti şu: Ya durduk yere bilmeden hem kedi hırsızı oldum üstüne bir de kediyi kaybettim. Kıssadan hissesi de şu: Taşınırken apartmanınızda kapınıza gelen kedileri eve almayın. Alırsanız yeni evinize götürmeyin. Götürürseniz kediciği kapıda bırakıp kaybetmeyin. Bu kadar.

Yabancılaşma

2009-06-21T10:09:00.001-08:00

Hayatım Nuri Bilge Ceylan filmlerine döndü. Güzel manzaralar var ama aksiyon yok. Ve yabancılaşmanın tam ortasındayım.Yeni hayatımdan ve taşındığım evden bahsediyorum.Yaz döneminde bir-iki aylığına kalmak için zabıta blokları diye geçen bir mekana taşındım.Taşra sayılabilecek bir mekan.Evimin çok güzel bir Ankara manzarası var.Ama mahalleye alışmam zaman alacak galiba. Çünkü 5 yıl Ankara'da kaldığım dönemde öğrenci apartmanlarına,evlerine,öğrenci hayatına farketmeden alışmışım.Bir anda kenar mahalleye taşınınca afalladım sanki. Kenar mahalle dedimse aslında aile mahallesi sayılabilecek bir yer.Bahçeli evler,dar sokaklar.. Kadınlar bahçelerde oturuyor,çocuklar sokakta oyunda. Sanırım civardaki tek bekar benim. Meraklı bakışlar.. Bir de şu kısmı var ki; saat 9'dan sonra civarda açık bakkal yok,gece lambalarının hepsi bozuk.Karanlık çöktüğünde sokaklarda in-cin ve köpekler top oynuyor. Sinir bozucu şekilde kendimi Anadolu'ya yeni atanmış genç öğretmen gibi hissediyorum.Sinir bozucu dedim çünkü kendimi şehrin merkezine bu kadar ait hissettiğimi farketmemiştim daha önce.Nasıl bu kadar yabancılaşabildim kendime? Sonuçta köylerde büyüdüm, üniversite yıllarıma kadar babamın atandığı okullara yakın olsun diye şimdikine benzer mahallerde oturduk. Garip..

S'ils n'ont pas de pain qu'ils mangent de la brioche!

2009-06-20T08:31:00.002-08:00

Aristokrat eğilimlerim olduğunu farkediyorum bazen.Şu fransız devriminin fikri altyapısını hazırlayan genç soylulardan biri gibi. Hem çalışmak yerine bol bol kitap okuma,kendini geliştirme arzusu. Hem de yüreğinde devrimci duygular..Ne güzelmiş öyle ekmek parası için çalışmadan devrim yapmak. Müdür hep söylerim, yanlış zamanda doğmuşum ben.

Taşra Sıkıntısı

2009-06-20T08:22:00.002-08:00

Ankara yazın garip şekilde "taşra sıkıntısına" tutuluyor.Hani şu kasabalarda,küçük ilçelerdeki o durağan havaya.Zamanın neredeyse duracak kadar yavaşladığı,insanların karınca hızında hareket ettiği,güneşin burnunun dibine kadar geldiği o garip havaya.Sonra Nuri Bilge Ceylan'ı çağırıyorum.Sever bayık taşra hikayelerini.Ne yazık ki; Ankara'da çekecek kare bulamıyor.

Ne dersin?

2009-06-20T08:14:00.001-08:00

Herkesin sana benzemesi ya da sana benzeyen herkese bir yerlerde rastlamak.. Alışkanlık mı? Sadece saplantılı bir eğilim. Böyle yazınca garip oldu. Ne dersin? Sen bişey demezsin.

Ve-fa

2009-06-20T08:13:00.001-08:00

Vefa bazen çok yorucu bir duyguya dönüşebiliyor.

Nerede ve nasıl biter?

Bitmiyor galiba.

Dark Eyes

2009-04-05T11:45:00.002-08:00

RomanStar

2009-03-11T11:10:00.001-08:00

Ezka'nın eline sağlık.+rep..

Geçerken uğradım

2009-03-02T12:07:00.006-08:00

Belki merak eden olmuştur uzun süredir yazı yazmayınca. Yaşıyor muyum? Zaman zaman.. Ha bir de kenara köşeye bir Alper Canıgüz cümlesi düşeyim: "Aşk her zaman yaşanmış birşeydir, yaşanmakta olan şey aşk değildir, ölümde aşk diye birşey vardır."

Aşk Durdukça

2009-02-06T11:11:00.009-08:00

Son zamanlarda dilime dolanan bir şarkı..

dünya döner bir gün daha

yeryüzünde aşk durdukça
gece erken inse bile korkma
o hep seninle kaldıkça

biliyorsun gitmem gerek
yollar bitmez düşünerek
ister sonuç de istersen sebep
bu düğümü çözmem gerek

belki sana yazarım uğradığım bir şehirden

renkli bir kart atarım mekke ya da kudüs'ten
sonra bir gün çıkarım, sen 'artık dönmez' derken
bir şarkı fısıldarım kulağına gün batarken

dünya döner tek bir yana
doğsun diye gün bir daha
ben de döndüm tekrar sana
sönmek için yana yana"

19 Ocak

2009-01-18T11:18:00.001-08:00

Ve karanlık dünyaya çöktü..

sevimli köpecik kafanı koparcam senin

2009-01-12T16:25:00.003-08:00

Yahu son zamanlarda herşey o kadar ters gidiyor ki başıma gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiştir. Hadi  bir kısmını doğuştan gelen "amaaaaan" diyebilme yeteneğimle savuşturabiliyorum. Ama son 2 gün öyle abuk durumlar oldu ki pes etme noktasına geldim.

Köpeklerle aramın iyi olmadığını yazmıştım vakti zamanında.(bkz: Havlayan köpek ısırır koş abi!) Daha önce yazdım mı bilmiyorum ama bizim evin civarında hayli köpek var.Ankaralılar bilir 100. Yıl'da bir köpek barınağı var.Ama köpekler barınakta mı barınıyor yoksa bizim sitenin önünde mi belli değil.

Geçen gece hayli geç bir vakitte eve giderken kapının yakınanlarında bir köpek olduğunu farkettim.O an içimden şöyle bir şey geçti; "Ya çocukluktan beri köpeklerden korktum.Ama onlar köpek ben insanım.Hem delikanlı geçiniyorsun madem.Ne yapacak len köpek dediğin,yürü işte.."  Bu cesaretle yürüdüm.Zaten ben kapıya yaklaşasıya köpek ortalardan kaybolmuştu.Tam apartmanın bahçe girişine bir iki adım kala bir gürültü koptu ve ayaklarıma bir şeyin çarptığını hissettim.Bir anda ayaklarıma bir köpek atladı. Ben hoşt höt filan deyip bir kaç tekme savurasıya hayvan baya gürültü kopardı.Köpekten kurtulduktan sonra asansörde şöyle bir üstüme başıma bakayım dedim.İlk anda farketmemişim,adi hayvan en sevdiğim kotumu parçalamış ve bacağımı ısırmış.Ertesi gün mecbur hastaneye gittim,haybeye bir sürü iğne yedim.

Ya o değil de..

Ben ömrüm boyunca ne zaman köpek görsem yolumu değiştirdim.Hayatımda ilk kez bir köpekten korkmadım ve yanından geçtim.O da beni ısırdı.Bu ne ya..Şaka gibi!:)

Öbür macerayı da sonra anlatırım.Şimdilik bu kadar..

Evrende yalnız mıyız?

2009-01-12T16:16:00.003-08:00

Evet.

Hem de çok...

hiç..

2008-12-30T09:10:00.002-08:00

Akış sürüyor.Sakinleşmeye ihtiyacım var.Sakinleştirilmeye.Sığınacak bir limana.Herşey öylesine karmakarışık ki.. Bazen de basit.. Ve gerçeğin basitliğini kabul etmek öyle bir zor..Dinginliğe ihtiyacım var, huzura..Önümü göremiyorum,yarın öyle bir karanlık..Gel ışığım ol. Korkum yok ama herşey bir anlamsızlık içinde. Gel anlamım ol. Herkes kendi anlamsızlığı içinde dönüp duruyor. Herkes bir şeyleri arıyor. Herkes bir şeyleri bekliyor. Herkes bir şeyleri ve herşeyi bulup bulup kaybediyor. Oysa ben geldiğimde gitmiş olanları beklemek istemiyorum artık. Sahip olmadıklarımı kaybetmek. Gel hiçkimsem ol. Hiçbir şeyim ol. Ya da gelme. Git benimle..Hiçbir yere doğru git benimle.

Görkemli Boşluk

2008-12-26T12:17:00.006-08:00

Koskocaman,görkemli bir boşluğun olsa ne koyardın içine? Ne ile doldururdun? Bir "herkül süpürgesi" ile herşeyi süpürüp "görkemli bir boşluk" bırakmaktan bahsediyor Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'nin bir paragrafında Milan Kundera.Somut bir boşluktan sözetmiyor. Bahsettiği şey hayatın ta kendisi. Aslında o herkül süpürgesi bir kaç kez geçti elime.Hayatımdaki herşeyi öyle bir süpürdüm temizledim ki sonunda tam da Kundera'nın tesbitindeki gibi görkemli bir boşlukla karşı karşıya kaldım.Özgürce,istediğin gibi,gönlüne göre düzenleyebileceğin koskoca bir hayat.Bende aynen bir önceki cümledeki gibi özgürce, istediğim gibi,gönlüme göre doldurdum o görkemli boşluğumu. Ama zaman geçiyor ve bir noktadan sonra bir bakıyorsun yine saçma sapan şeylerle doldurmuşsun hayatını. Kendin düşmüşsün bu sefer sonsuz bir boşluğa. Ve cesaretin varsa alıyorsun yine herkül süpürgesini. Başlıyorsun hayatını süpürmeye.. Aslında bu konuda yazacağım başka şeyler de vardı.Ama gerek yok.Bu kadar.

öyle bir geçer ki zaman..

2008-12-26T11:55:00.004-08:00

Son zamanda bloga fazla uğrayamıyorum.Okul iş derken saat 8-8bucuk oluyor.Sonra eve geçiyorum. Televizyonu açıyorum. Gerçi dvd almadıysam televizyonda bir şey izlediğim yok. Ekstra ilgimi çeken bir şey olmadığı sürece (Habertürk'te Murat Bardakcı veya Ntv'de İlber Ortaylı)  kapatıyorum hemen. Kitaplara sardırdım yine.  Orhan Hançerlioğlu'nun Düşünce Tarihi ve Ahmet Davudoğlu'nun Stratejik Derinlik'i..Bunlara ekstra olarakta ciddi mevzular açmazsa diye elimin altında Milan Kundera'nın Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği kitabı var.Saat 11 civarında da kendime kurban seçtiğim bir arkadaşa mesaj atarak gece muhabbetini başlatıyorum. Ortalama 2'ye kadar sürüyor. Ortalıkta görünmüyorsun nerelerdesin diyen olursa durum budur.

Bu bahsettiğim gece muhabbetleri tadından yenmiyor son zamanda. Etrafımdaki herkes mi absürd anlamadım gitti. Örnek bir muhabbet olaraktan ingilizce öğretmeni bir x kişi ile dün geceki mesaj trafiğimizden bir örnek vereyim. İlk mesaj gece 11 civarı benden gitti:

K: Müdür naptın? Görüşemiyoruz ne zamandır.Nasıl hemşerisin sen ya.Böyle Neverland'lı görmedim daha.Bu arada Peter'ın selamı var sana. X: Ben Neverland'dan taşınalı hayli oluyor.Kütüğü kaydı bile aldırdım ordan.De bakim hangi Peter'mış o? Kimlerdenmiş? Anasını babasını tanırım heralde. K: Pan'ların Peter yahu.Hani şu yeşil donla gezen.Ama iki peter var karıştırma.Haydi nine'nin herifi demiyorum. X: Heidi nine mi? Ne oldu onlar ya,uzun süredir görmüyorum.Geçinebildiler mi köyden gelince? K: Al yazmalı gızla Avcı dayı'nın ortak açtığı çörekçinin yanında kaawe açtıydı tutturamadı köye döndü diolara emme bilemicem. X:(ahaha.. ağzımıza bak ya sanki memleketin eski adı neverland yeni adı kırşehir..) Bak sen Allah'ın işine,kimseyi rızıksız komuyo! K: Öyle tabi usta.Gerçi onlar Haydi ninenin köydeki mala güvenip geldiler.Keçi neyin tarla tapan bir kaç var. Sehirde işler tutmazsa döneriz deyip..

Böyle uzayıp gidiyor mesaj trafiği.Hadi benim her zamanki halim ama arkadaşlarıma ne oluyor anlamıyorum ki.Gecenin 2'sinde enim kunum oturup şu muhabbeti yapıyorlar benimle.Allah hepsine akıl fikir versin.

Ermenilerden Şimdi Özür Dilemiyorum

2008-12-23T10:54:00.002-08:00

Sevgili Nightologist kardeşim son zamanların popüler tartışması özür meselesi hakkında bir mim göndermiş bana. Konu hakkında sıfırdan bir yazı yazmak yerine Yeni Şafak'tan Ali Murat Güven'in konu hakkında çok beğendiğim bir yazısını alıntılamayı tercih ettim:

ERMENİLERDEN ŞİMDİ ÖZÜR DİLEMİYORUM

Aşağıda yapacağım saptamaya, bu ülkenin topraklarında yaşayan akıl ve mantık sahibi bir tek insanın bile karşı çıkacağını sanmıyorum.

Biz Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları, ulusal ya da uluslarası boyuttaki herhangi bir politik tartışmada bir takım “kötü, sevimsiz ve nemrut Ermeniler”den öfkeyle söz ederken, hiç bir zaman, yurttaşımız, canımız, kanımız, yoldaşımız, okul, askerlik ve iş arkadaşımız konumundaki 100 bin dolayında “Türkiye Cumhuriyeti Ermenisi”ni kastetmeyiz. Onlar, bugüne kadar yapılmış, yapılan ve yapılacak her türlü tartışmanın dışında tutulurlar. Çünkü onları asla bu türden hoyrat bir kavganın tarafı olarak görmeyiz, üzerlerine toz kondurmayız. Onlar ilelebet bizim insanımızdır; çalışkanlıklarıyla, dürüstlükleriyle ve insanî kaliteleriyle de bu ülkenin yüz akıdırlar.

Allah aşkına, İslâm aşkına ve hattâ dileyenler için Hıristiyanlık aşkına, söyleyin bana;

Bu ülkede yaşayıp da Ermeni asıllı rahmetli sinema oyuncuları Nubar Terziyan ve Kenan Pars’ı sevmeyen biri var mıdır?

Bu ülkede yaşayıp da bir dönemin ortalığı kırıp geçirmiş popüler müzik sanatçısı Asu Maralman’ı ve onun unutulmaz melodilerini dinlemeyen var mıdır?

Bu ülkede fotoğraf sanatını sevip de Ara Güler’in önünde ceketini iliklemeyen biri var mıdır?

Bu ülkede, efsanevî cildiye hekimi Kolsuz Agop’un hastası olma bahtiyarlığına erişmiş ve onu derin bir hürmetle yâdetmeyen biri var mıdır?

Bu liste, ünlü ya da ünsüz bir kaç yüz bin kişiye kadar uzar gider.

Sadece benim ilgi ve uzmanlık alanım olan sinemada bile, Türk sinemasının yaklaşık bir asırlık tarihinden, adları sarsılmaz bir saygı hâlesiyle çevrili olarak yâdedilen düzinelerce oyuncu, senarist, görüntü yönetmeni, yapımcı ve yönetmen sayılabilir.

Biz Türkiyeli Ermeni kardeşlerimizi severiz, sayarız ve onların -iş hayatında çalışkanlık, dürüstlük ve güleryüzlülük, ikili ilişkilerde iyi niyet, özel hayatta da halisâne bir dindarlık gibi- fıtratlarından gelen bir sürü olumlu özelliklerine onlarca yıldır hayranlıkla bakarız.

Türk halkının gündelik konuşmalarında, “Ermeni ve Yahudi işadamları gibi dürüst ve işinin ehli olmak” şeklinde çok anlamlı bir benzetme vardır.

An itibarıyla, İstanbul kenti başta olmak üzere, Türkiye topraklarının dört bir tarafında varlıklı ailelere çocuk bakıcılığı yapan, onların evlerine temizliğe giden ya da inşaatlarda çalışan 50 bin dolayında Ermenistan vatandaşı insan yaşıyor. Ve bunların pek çoğunun resmî çalışma izinleri yok; ülkemize “turist vizesi”yle girip vizelerinin süresini çoktan geçirmiş durumdalar. Türkiye Cumhuriyeti Yabancılar Polisi ise bunların kaçak işçi olduklarını gayet iyi bilmesine rağmen, hepsini sabırla idare ediyor. Neden? Ülkelerinde koyu bir yoksulluk yaşandığı için, vizelerinin süresi geçmesine rağmen hiç bir adlî sorun çıkarmadıkları, yasalara saygılı oldukları için, memleketlerindeki yavrularına üç kuruş harçlık gönderebilsinler diye�

California ve Kanada’daki o çok bilmiş hıyarlar, aramızdaki bu tarihsel dayanışma hukukunu, hiç bir acı olayla kesilmeyen bu duygusal ilişkiyi asla anlayamazlar.

Bizim bütün öfkemiz, hayatında bir saat bile Türkiye’de yaşamadığı hâlde, çevrelerine toplaştıkları, onları maddî-manevî her açıdan suistimal edip duran bilumum derneklerin, vakıfların, kanaat önderi konumundaki kötü niyetli morukların gazıyla Türkiye’ye akla hayâle gelebilecek her platformda saydırıp duran Diaspora Ermenileri’nedir. Büyük bir bölümü California ve Kanada’da kümelenmiş bulunan, Ermeni ırkının o dillere destan munisliği, sükûneti ve vakarıyla -soyadındaki “yan” takısından başka- uzak ya da yakın hiç bir ilişkisi kalmamış olan o soğuk tipleredir.

Bunlar, bizim Türkiye’de her gün sabahtan akşama kadar, gördüğümüz her sokak başında Ermenileri evire çevire dövdüğümüzü, onların kapılarına yağlıboya fırçasıyla -Nazilerin Yahudi uygulamalarına benzer bir biçimde- “gamalı haç” ya da “Davut yıldızı” işareti (belki de haç ya da hilâl!) çizdiğimizi zannederler.

Böyle modelleri de epeyce yakından tanırım ben� Hem bazılarıyla dış görevlerde bire bir görüşmüşlüğüm vardır; hem de zaman zaman “ebay” gibi uluslararası alışveriş sitelerinde karşıma çıkar ve akılları sıra laf sokuştururlar.

Geçen yıl, sinemacılıkla ilgili olarak bazı malzemeler satın aldığım bir tanesine, “Mumcuyan”“Muhterem biraderim, galiba Anadolu kökenlisin” diye dostça bir mesaj atmıştım. Muhatabım hemen mal bulmuş mağribi gibi mevzuya atlayıp cevap yetiştirdi: şeklindeki soyadını görünce,

“Evet, Anadolu kökenliyim, soykırım kurbanıyım ve burada sürgünüm. İstanbullu bir Türk olarak, 1915’te neler olduğunu sen daha iyi bilirsin!”

Bu cevabı yazan herif daha henüz 32 yaşındaydı, Los Angeles’ta doğmuştu, orada yaşayıp sinema sektöründe çalışıyordu ve hayatı boyunca Türkiye’ye adımını atmamıştı. Ben de alışverişimiz tamamlandığında kendisine kinayeli bir cevap yazdım: “Yok bilmiyorum, 1915’te ne olmuş ki?”

1915’te bir şeyler oldu elbette; son derece acı bir şeyler oldu. Ve bu olanları topyekün inkâr edecek kadar vicdan duygumuzu yitirip köpekleşmedik hiç birimiz�

1915’de de olan bir şeyler var, onun ta 20-25 yıl öncesinde, Sultan 2’nci Abdülhamid döneminden başlayarak olup biten başka bazı şeyler de var Osmanlı’nın doğu topraklarında�

Her iki tarafın da dünya sahnesinde artistlik yapmayı bırakarak şapkasını masaya koyup, üzerinde uzun uzadıya düşünmesi ve itiraf etmesi gereken kötü şeyler bunlar�

Sözgelimi, ben Azerî kökenli biri olarak, bunların bir kısmını çok iyi bilirim. Çocukluğum büyüklerimden bu acıyla bezeli hatıraları dinlemekle geçmiştir.

Daha bundan bir ay önce, Bakü’nün “Şehitler Meydanı”nda, Ermeniler tarafından 1992 yılında Karabağ’da katledilmiş 1500 dolayındaki Müslüman Azerî’nin mezarına çiçek koydum. Sonrasında ise şehitliğin hemen yanıbaşında bulunan, Enver Paşa’nın kardeşi, Kafkas Ordusu Başomutanı Nuri Paşa’nın anısına dikilmiş anıta geçtim ve orada da bizimkiler için bir Fatiha okudum. Anıtın dibinde, aynı günlerde Bakü’yü ziyaret etmiş olan Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ’un çelengi henüz dipdiri, çiçekleri solmamış bir vaziyette duruyordu.

Nuri Paşa’yı artık bu topraklarda yaşayan hiç kimse hatırlamıyor. Çünkü balık hafızalı bir toplumuz biz. Halbuki o, 1918 yılı sonbaharında, Azerbaycan topraklarında İngilizler ve Ermeniler tarafından ortaklaşa katledilen Azerîleri kurtarmak için bölgeye -inanılmaz koşullarda- bir sefer düzenlemiş, bu seferde de her rütbeden 1500’e yakın askerini şehit vermiş yiğit bir Osmanlı paşasıdır. Ve Bakü’yü kısa süre içinde düşman işgalinden kurtarmıştır da�

Bugün bu kardeş cumhuriyetin başkentinin en güzel yerinde, ona ve şehit askerlerine adanmış bir anıt var. Yanıbaşında da Türk ve Azerî bayrakları yan yana dalgalanıyor.

Bilip bilmeden konuşmak kadar kolay bir şey yoktur.

Ermeniler, 1870’lerden başlayarak tebâsı oldukları Osmanlılara başkaldırdılar ve bağımsızlık hayâlleri içinde Ruslarla işbirliği yaparak, Doğu eyaletlerinde yüzbinlerce Müslüman Türk ve Kürdü öldürdüler. Bir günde değil elbette, o dönemin eylem karakteristiğine uygun bir biçimde köy basmalar, yol kesmeler ve diğer türlü tedhiş hareketleriyle�

Bu saldırılardan geriye kalan, alınları baltayla ikiye ayrılmış Müslüman kafataslarını yakından incelemek isteyenler, başta Van olmak üzere, doğudaki çeşitli müzelere gidebilirler. Ben gittim. Kaldı ki gitmeme bile gerek yoktu, bugüne kadar memleketim Iğdır ve yöresinde kaç tane Müslüman toplu mezarı ortaya çıkarıldığını biliyorum çünkü...

O dönemin -asla hepsi değil, yalnızca ayrılıkçılık özlemi içindeki- fanatik Ermeni grupları iğrençleştikçe, İstanbul’un askerî ve idarî bürokrasisindeki sabırlar da zaman içinde doldu, doldu, doldu ve en sonunda büyük bir gürültüyle taştı. Talat Paşa, bu “taşma”nın simgesidir ve döneminin en kudretli İttihat-Terakkicilerinden biri olarak “Ermeni zorunlu göç hareketi”ndeki bütün inisiyatif ondadır.

İlk 20-25 yıl peyderpey onlar masum insanları öldürdü; sonrasında da onları yıldırıp durdurabilmek için peyderpey biz onları öldürdük. Bazen Kürt kökenli Hamidiye Alayları’nın karşı saldırılarında, bazen yollarda bilerek aç ve açıkta bırakarak, bazen de yargılayıp idam ederek�

O dönemde yaşananlar, her iki taraf için de tartışılmaz bir trajedidir.

Ancak, asla ve kat’a “soykırım” değil�

Bir kez gerçek anlamda “soykırım” yapmaya karar vermiş olan bir siyasî irade, Erzurum’da Taşnak Partisi üyesi Ermeni’yi yargılayıp kurşuna dizerken, İstanbul’da, Saray’ın dibinde Devlet’e borç veren Ermeni’yi de bırakmaz, donuna kadar her şeyini alıp sülalesiyle birlikte canına okurdu.

Türk tarihinin o döneminde çarklar böyle işlememiştir.

Benim çocuklarım ve Ermenilerin çocukları, elbette ki bu meselenin hesabının karşılıklı olarak görüldüğü ve nihai barışa ulaşılmış güzel günlere kavuşacaklardır. Bundan adım kadar eminim. Oğlum yok; fakat olsaydı onu cici bir Ermeni kızıyla evlendirmeyi hayâl edebilecek kadar eminim.

Ancak, bu hesaplaşma ve özür, öyle damdan düşer gibi, ülkenin 80 yıllık iç ve dış politik mücadelesini ve onca şehidi hiçe sayarak, internette 10 dolarlık bir alan adı satın alıp millete iki satırlık bir form üzerinden ezbere özür diletmekle olmaz. Hele de özür dileyenleri “cesaret timsali aydınlar”, dilemeyenleri ise “statükocu faşistler” olarak görmek ve göstermekle hiç olmaz. Özür dileyenlerin listesine üstünkörü bir baktığımda, yüzde 70’inin adını zaten Türkiye karşıtı diğer pek çok eylemlerde de sık sık gördüğümü fark ediyorum.

Bir zamanlar TRT’de “Kartallar Yüksek Uçar” adlı bir dizi vardı ve o dizinin -rahmetli Sadri Alışık tarafından canlandırılan- “Banazlı İsmail” lâkaplı baş kahramanı, muhataplarının aceleci davranışlar sergilediği durumlar karşısında sık sık şöyle derdi: “Usuletle ve suhuletle�”

O yüzden, Sayın Başbakan’ın bugüne kadar attığı bütün adımlar doğru ve isabetlidir.

Aynı şekilde, Sayın Cumhurbaşkanı’nın Ermenistan’ı ulusal futbol karşılaşması münasebetiyle ziyaret edişi de�

Bunlar bizim “karşılıklı hesap görme” noktasındaki iyi niyetimizi ve kararlılığımızı bütün dünyaya göstermiş, her cepheden son derece olumlu puanlar toplamamıza yol açmıştır.

Uluslararası kamuoyu son bir kaç aydır sürekli Ermenistan’ı sıkıştırıyor, “Hadi, Türkiye masaya bir dostluk kartı attı, siz de şu inadınızı bırakıp somut bir şeyler yapın” diyor.

Bu süreç böyle işler ve böyle de işlemelidir.

Yoksa, bu ülkenin İçişleri, Dışişleri, Milli Savunma Bakanlıkları’nı, MİT’ini, ordusunu, şehit diplomatlarının aziz hatırasını ve onların hayatı yıllardır zehir olmuş ailelerini hiçe sayarak, zart diye bir “Özür diliyorum” kampanyası başlatmakla değil�

Türkiye dışındaki Ermenilerle günü geldiğinde karşılıklı halay çekip oynayacağız ve Ermenistan bizim bölgedeki en güçlü müttefiklerimizden biri olacaktır. Başka şansları yok çünkü�

Bizim bu dünyada palazlanmak ve dünyanın en önde gelen askerî, politik, ekonomik güçlerinden birine dönüşmek için daha en az bin tane ittifak seçeneğimiz var, onların ise Kafkasya’nın ortasındaki bu yoksulluk ve ateş çemberi içinde kendilerini koruyup kollayacak ve zenginleştirecek tek ağabeyleri yine bizleriz. Los Angeles ve Toronto’da tam bir batılı bencilliği içinde yaşayıp, sadece kör bir nefretten beslenen, dünyanın gerçeklerinden habersiz o Amerikan kırması şovenler değil�

Tekrar ediyorum, bu söylediklerimi ileride hatırlayıp tebessüm etmek için şimdiden bir kenara yazın lütfen. Ermenistan ile diplomatik ve insanî ilişkilerimiz, görülebilir bir gelecekte tıpkı Suriye“karşılıklı olarak” atılıp, iki ulus arasında yeniden çok sıkı bir işbirliği ortamı oluşacak. 1998’de bunu Suriye için söylediğinizde insanlar size ağızlarıyla değil, başka bir taraflarıyla gülerlerdi. Fakat, Ankara ile Şam arasında şimdiki muhabbet ortada� ile şu anda olduğu gibi olacak. Hattâ, belki de daha iyi bir düzeyde� Çünkü, bunun ilkesel kararları bazı önemli kafalarda ve kapalı kapılar ardında çoktan alınmış durumdadır. Acılara son vermek için atılması gereken ahlâkî adımlar sırasıyla ve

O yüzden, diplomaside “imkânsız” diye bir şey yoktur.

1945’de birbirlerinin topraklarını bombalayıp işgal eden Almanlar, Fransızlar ve İngilizler, günümüzde Brüksel’de AB çatısının altında kebap yapıyor, Toulusse’daki fabrikalarda ortak bir Avrupa zekâsının ürünü olarak görkemli Airbus uçakları imâl ediyorlar.

Biz de Ermenistan ile aynen böyle olacağız.

Fakat, devletin, her biri kılı kırk yararak atılan soğukkanlı adımlarının önüne geçerek, onları pervasızca çiğneyerek değil�

Özetle, yanlış yaptınız hanımlar, beyler� Nefsinize ağır gelecek olsa da bu böyle.

13 küsur bin imzaya ulaştıktan -ki bu da Türkiye Cumhuriyeti nüfusunun yüzde 0, 0002’si bile değil- sonra, artık nedendir ve kimdendir bilinmez, “Sitemizde teknik bir arıza oldu, en kısa zamanda yeniden yayında olacağız” diyerek çark etmeniz de söz konusu gerçeği değiştirmiyor maalesef.

Keşke Diaspora Ermenileri kadar akıllı ve sakin olmayı başarabilseydiniz.

İsmail'i tanımak

2008-12-18T06:43:00.008-08:00

Kurban bayramı geçti,gitti.Ama o koşuşturma da siz sevgili posthane okuyucularına bayram notu bırakamadım. Öyleyse geçmiş bayramınız mubarek olsun diyeyim önce.Ve ardından "kurban"ı anlayabilmek üzerine Ali Şeriati'nin Hac kitabından çok önemli bir alıntı not düşeyim kenara.

Öyle bir yerden bakmış ki konuya Ali Şeriati, dünyaya ve dine baktığımız perspektifteki kısırlığımızı yüzümüze çarpmış adeta:

"...Hikaye, bir koçun kurban edilişiyle sona eriyor. Bu, Yüce Allah'ın tarihin en büyük insan trajedisi sonuna ilişkin dileğidir - birkaç aç insanı doyurmak için bir koç kurban etmek.

Sen de İbrahim gibi kendi İsmail'ini getirmelisin Mina'ya. Senin İsmail'in kim? Ancak sen bilebilirsin, başkası değil. Belki eşin, işin, yeteneğin, gücün, cinsiyetin, statün vs. Ne olduğunu bilmiyorum, ama İbrahim'in İsmail'i sevdiği kadar sevdiğin birşey olmalı.

Senin özgürlüğünden çalan, görevlerini yerine getirmeni engelleyen, seni eğlendiren, hakikatı duymaktan ve bilmekten alıkoyan, sorumluluk kabul etmektense meşrulaştırıcı sebepler ürettiren ve seni sadece gelecekte senden gelecek yardım için destekleyen ne varsa; işte bunlar onun işaretlerindendir. Onu arayıp bulmalısın. Eğer Allah'a yaklaşmak istiyorsan, İsmail'i Mina'da kurban etmen gerek.

İsmail'in yerine geçecek koçu (fidye) sen tespit etme, bırak Allah sana yardım etsin ve bir hediye olarak göndersin. O, koçu ancak bu şekilde kurban olarak kabul eder. Koç ancak İsmail'in bedeli olduğunda kurbandır; yalnızca kurban olsun diye koç boğazlamak ise kasaplıktır."

Being the one ya da bir don kişot rüyası

2008-12-02T14:15:00.006-08:00

Aslında bir iletişimciyim.Gerçi bloga bakınca nedense pek belli olmuyor.Normal hayatta (ne demekse) iletişim kimliği üzerime oturmaya başladı yavaştan.Bloga da yansıyacak sanırım bu zamanla. Ama bugün bahsetmek istediğim asıl mevzu bu değil.. Okumak ve düşünmek bazen garip duygular inandırıyor insanda. Farkındalığın arttıkça kendini Matrix filmindeki Neo gibi hissetmeye başlıyorsun.Ama bu bir taraftan rahatsız edici. Çünkü içine düştüğün Neo olma hissinin gerçekte Don Kişotluğa doğru bir kayma olduğu endişesini taşıyorsun. Bazen "lan salla hepsini bırak kendini hayatın akışına" diyorsun kendi kendine. Ama olmuyor. "Bilmek" rahatsız edici bir şey. Rahat bırakmıyor. Dürtüyor. Ama eyleme geçmek büyük sorun. Bilmek yetmiyor. Elinden bir şey gelmiyor. Ya da geliyorsa da rahatını bozmak zor geliyor. Çoğu insan bu sorunu "düşünmeyerek aşıyor" (çoğunlukla gündüz okul-iş telaşesi,akşamları televizyon izleyerek) Ama hayatı bir çeşit embesil gibi düşünmeden yaşamak istemiyorsan karmaşa başlıyor.Atalet (eylemsizlik hali) Don Kişot olma endişesinin ya da "öteki" olarak damgalanma korkusunun ağır bastığına dalalet ediyor.- Atıp tutarken iyi ama dünyada bunu aşabilen sayılı insan var (popüler kültür ikonlarından bahsetmiyorum) - Ama insan düşünmeden edemiyor. Ya onlar yel değirmeni değilde gerçekten devse?! Not: Bu arada yukarıdaki zibidi "the one" (seçilmiş) olmaktan ziyade güneş gözlükleri,paltosu ve imajıyla allı pullu bir popüler kültür ikonu olmaya daha yakın.The one olmaya daha müsait bir isim için:

Jean Baudrillard

hayatın sağ tuşu

2008-12-01T10:16:00.001-08:00

Bu masada yemek yiyen insan evladına benzemiyor ama genel olarak böyle bir özelliğe ihtiyacım var.Yemek hazırla,sofra topla sıkıldım artık:)

it time it comes back to you

2008-11-25T02:37:00.006-08:00

Gitmek.. demiştik yıllar önce söze başlarken.

Ama her gidişin bir de dönüşü var galiba.

Yılların ve yolların ardından yorgun..yine de umudunu yitirmemiş olarak dönmek.

Dilinde hafiften hüzünlü ama bir o kadar da sevimli bir şarkı:

i've been many places i've traveled 'round the world always on the search for something new but what does it matter when all the roads i've crossed always seem to return to you…

vesaire vesaire..

2008-11-23T11:50:00.005-08:00

İş güç derken bloga fazla vakit ayıramıyorum.Bu süreç içersinde vizeleri de atlattım.Tahmin ettiğimden iyi geçti Allah'a şükür. Ortadoğu'da Kültürel Yapı isimli dersimizin vizesi için sorumlu olduğumuz kitap Amin Maoluf'un Ölümcül Kimlikler (les identites meurtrieres) kitabıydı. Kitabı okurken tahmin ettiğimden daha basit ve anlaşılır dille yazılmış akıcı bir kitapla karşılaştım. İnsanın kendini tanımlarken kullandığı aidiyetler ve sahip olduğu kimliklere değinmiş.(din,milliyet,ülke vb.) Ama bu konuyu işleyip küreselleşme konusunu çok yüzeysel alıp,es geçmesi enteresandı. Kitabı okurken şu konudan blogda bahsedeyim üzerine biraz zihin cimnastiği yapalım dediğim bir kısım vardı ama şu an net hatırlayamadım. Zaten bir gecede okuyup ertesi sabah kitabı referans alarak kimlik konusunda makale yazdık. Kitabı beğendiğim için tekrar okumaya niyetim vardı.Okuduktan sonra aklıma gelmeyen o konu hakkında bir şeyler karalarım.

Blogları gezerken aklıma geldi doktor çilek'in bloguna bir bakayım dedim.İşin sürekli aslı aşk,hüzün,damar derken açmamaya başlamıştı yazıları son zamanda pek takip etmiyordum. Ama ataması gerçekleşip İran sınırında göreve başladıktan sonra bloguna da yeni bir soluk gelmiş.Doğu görevine isyan ettiği öğrencilik günlerindeki tartışmalarımızı hatırlayarak yüzümde bir gülümsemeyle okudum son yazılarını.Ankara'da altında araba 7. cadde turlarından,ısınmak için kendi sobanı kendin yakmak zorunda kaldığı bir sınır kasabasına. Çömez doktorun maceralarını takip etmek isteyenler için: http://www.hickimse-hakkinda-herbisey.blogspot.com/  

Prenses Çoko

2008-11-19T09:55:00.001-08:00

Eski dostlardan Prenses Çoko'nun (namı değer dospaa) bloguna denk geldim geçen gün.Bir kaç yazısına selam mahiyetinde yorum yazmıştım. O da benim için şiir yazmış blogunda.Şiirin başlığı www.posthane.blogspot.com

www.posthane.blogspot.com

Yönetmenim canım benim canım benim seni ben pek çok pek çok severim Sen bir dospaaaa senbir delüüü herşey oldun artık bana Yorumlarınla şenlendirdin Özlemiştim hoşgeldin... Buda sana olsun bir jestim Reklamını yaptım hadi iyisin yönetmenim film artistim seni ben pek çok pek çok severim sen bir delüü sen bir dospağaaa herşey oldun artık banaa hoş geldin leynn

demiş şiirinde sevgülü dospacan.Şiir konusunda bir Fuzulî'yi bir de Prenses Çoko'yu tek geçerim.Her biri mısra-ı berceste tadında olan bu edebî ve güzide dizelerinden dolayı Prenses Çoko'ya teşekkür ediyor ve iade-i reklam olaraktan kendilerine link veriyorum: http://prensescoko.blogcu.com/

Yok böyle bişey

2008-11-14T13:19:00.005-08:00

O değilde şu Özer Atik ne güzel şarkılar yazıyormuş öyle.Çok sevdim ben bu dombiliyi.Uzun zamandır bu kadar samim, sade ve etkileyici şarkı sözleri duymamıştım. hatırlattın unuttuğum heceleri içinde aşk olan hasret olan buram buram hüzün kokan içinde sen olan, sevdamız olan cümleler kursam utanmadan muradın ben olsam helalin ben olsam şu canımdan olsam razıyım ben Ahan da bu da son zamanda dilime dolanan şarkısı: Yok böyle bişey:)

hata mesajı!

2008-11-09T08:20:00.002-08:00

Hani hep deriz ya; "insanız,hata yaparız" diye.

Peki sizin hatanız ya da hatalarınız ne?

-İnsanlara fazla güvenmek gibi zibidice cevaplar değil dürüst cevaplar lütfen-

Ve cevabı bana değil kendinize verin.

om mani padme hum

2008-11-01T13:25:00.001-08:00

Akşam Eskişehirspor-Fenerbahçe maçını izledik arkadaşlarla. Berabere kalsakta Eskişehirspor güzel oynadı, 10 kişi kalmasına rağmen Fenerbahçe'ye kök söktürdü.Üstüne haksız yere bir golü de iptal edildi. Yine de keyfim yerinde.

Peki resim ne alaka diyeceksiniz. Aslında bir alakası yok. Sadece bu hatun kişiye bayılıyorum,hepsi bu. Hatta o kadar ki Gece-Gündüz denilen Cehennem Silahı çakması o abidik diziyi bile arada izliyorum sırf bu yüzden. Tanıyan arkadaşlar eskiden beri gelen Cameroon Diaz takıntımı bilir. Artık bu değişti. Ama revani hala en sevdiğim tatlı.

Geçen sene Usagi erkek arkadaşıyla gitmek üzere hayli zaman önceden bir sürü tiyatro bileti almış.Ama ne yazık ki normalde arkadaşım olan erkek arkadaş kişisinden ayrılınca Tarık biletler boşa gitmesin de hadi sen gel oyunlara demişti. Son dakikada joker arkadaş olarak gittiğim oyunlardan biri de Giordano Bruno'du. Gerçekten çok çok beğenmiştim oyunu. İşte bugün o oyunu yazan ve yöneten tiyatrocu Erhan Gökgücü ile tanışma imkanım oldu.Galileo Galile isimli yeni oyununun provalarını izleme imkanımız oldu.Ve oyuna davette aldık.Dahası da var aslında ama sonra toptan anlatırım belki. Kafam çok doldu şu sıralar.

Kısacası güzel bir gündü.Daha ne olsun?..

Macera

2008-10-29T12:18:00.005-08:00

küçüktüm, küçücüktüm,

oltayı attım denize;

bir üşüşüverdi balıklar,

denizi gördüm.

bir uçurtma yaptım, telli duvaklı;

kuyruğu ebemkuşağı renginde;

bir salıverdim gökyüzüne;

gökyüzünü gördüm.

...

Orhan Veli

Buzdan Evler ve İbrahim

2008-10-28T13:20:00.008-08:00

'' Biz İbrahim olmadan kendimizi ateşe attık Bilemedik ateşin sadece İbrahim'leri yakmadığını" Peygamber kıssalarını her zaman sevmişimdir.Ama nedense en çokta Hz. İbrahim'le ilgili olanları. "İbrahim" deyince kıssalar düşüyor aklıma. Hz. İbrahim ateşe atıldığında bütün hayvanlar yardımına koşmak istemiş.Kuşlar gagalarına bir damla su alıp bırakıyormuş o dev ateşe..O karmaşada bir kuş görmüşler..Ağzında mini minnacık bir damla..ateşe bırakmak için gidiyor. Demişler ki: "senin bıraktığın o minicik damla ile ateş söner mi? niye uğraşıyorsun? "biliyorum" demiş kuş.."ama tarafımız belli olsun.." İçime düşüyor alevi bir damla olsun su taşıyamadıgım her yangının.. Ve tarafı olamadığım her haksızlığın. Ve dizeler.. "Düştüğüm yangınlara da su taşımıyor karıncalar Böldüğüm kuşları meze yaparlar korkum Asam yok,tasam,ömrüm az çok Günahın mancınığında gecelerim Yanıyor güzel yanım" Ve putlar.. (Neyin nesi meselesini Ah Muhsin Ünlü cevaplasa mesela) bana kolpa malzemeden putlar yontma bebeğim sezen aksu’dan mesela, kanarya’dan, tanrı’dan allah’tan demiyorum, çarpılmış gibi korkma! kork putların ellerinde patlamasından! Sonra Asaf Halet Çelebi... ibrâhim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim günes buzdan evimi yıktı koca buzlar düstü putların boyunları kırıldı ibrâhim günesi evime sokan kim

hayata kızıyorum aslında

2008-10-20T13:07:00.005-08:00

hulen blogun ana sayfasına bir gözattımda son zamanda pek yeni yazı yok bari eski yazıları yeniden yayınlayıp sirkülasyon yapalım derken damar bir blog olmuşuz çıkmışız bakınca içim karardı. neyse asıl değinmek istediğim konu bu değil. şöyle ki: internette gezinirken ara sıra kendi yazılarıma denk geliyorum. bloglarda,forumlarda filan.. yorumlara bakıyorum öyle.. enteresan ya. mesela bir forumda msnde avatar çeşitlemeleri yazısının altına birisi "okumadım ama eğlenceli bir yazıya benziyor" demiş. ne demek şimdi bu? zaten geyik ve amiyane tabirle kasmayacak bir yazı.uzunda değil. bunu mu okumak zor geldi? peki okuma. e o zaman niye o yorumu yapıyorsun.gerçekten enteresan ya. babamın ilgilendiği alanda kendisi için bir internet sitesi yapmıştım. kızın teki ödeviyle ilgili aradığı konuyu bulamamış ve ne olur yardım edin diye bir not bırakmış babamın da iyilik damarı tuttu kızın konusunu güzelce araştırdı ve gönderdi. kızın verdiği cevap şuydu: bu çok uzun ya ben bunu okuyamam ki,daha kısa bir özeti yok mu? işin enteresanı uzun dediği yazı iki sayfa var yok ve babam uzun kısmı eleyip kısa bir özet çıkarmıştı aslında. kızım senden bir halt olmaz ödevi filan salla bırak o okulu camda koca bekle yazasım geldi cevap olarak.okumayı sevmiyor muyuz? sevmiyoruz tamam bu açık. peki o zaman internette ne işiniz var lan? internet dediğin yazılar harmanı. internete sadece klip izlemek, msnde chat sitelerinde nbr asl? tsk euheuhe yazmak için mi giriyoruz? yani bir forumda saatlerini harcayıp konuların altına okumadım ama güzel bişeye benziyor yazmanın mantığı ne ki? forum be orası.konuyu okursun ve cevap verirsin. recep ivediği pek sevmem ama şu son reklamında çok güzel diyor: hayata kızıyorum aslında ben..

Acemi tebessümler

2008-10-20T12:22:00.004-08:00

Şüpheler sapladım alnımın şakına.beynim sancıyor.kıvrım kıvrım acı süzülüyor her zerresinden.ellerim üşüyor en çok.ve sevinçler asıyorum hep..gecenin bilmem kaçında..zihnimin darağcında..sevinçler asıyorum hep. gecenin bilmem kaçında.en çokta ellerim üşüyor.

Ama yine de..
Duruldu..kendine aşık deli fırtına yoruldu mu ne?
Ve yüzümde acemi tebessümler.yabancı bu gülümseyiş aynalara.

Gözlerinde kendini göremeyecekse neden bakarki bir insan başkasının gözlerine demiyor artık narsius.hayret?

Kan damlıyor parmaklarımdan.dün,boğazı paramparça,yerde..
Parçalanmış bir geçmiş..kucağında..acı içinde..

Ama yine de..
Alışıyor muyum yavaştan ne?
Gülümseyişimdeki bu sır,vesile ne??

Hezeyanlar

2008-10-16T16:00:00.008-08:00

Bir mevlevinin döndüğü sema ritmiyle dönüyor başım,zihnim allak bullak. Sürgüne gönderilen düşünceler bir bir dönüyor geri uzak diyarlardan. Ruhum bedenimden huruç etmekte hevesli.. ki bir bakış yeter.. ki tutamam.. ki tutmam.. Sonunu bilmediğim tesadüfi anlar silsilesi..her an bir umut için intihar vesilesi. Her gece kendi karanlığı içinde bir zindan,her gece hayalin kıvılcımlarıyla tutuşan ayrı bir yangın gecesi.. Uykular kabuslara alışkın ama "hayalinden" ürken bir ceylan.yağmurun her damlasında.. "yağmada" hicran.. Daha hızlı soluk alıp vermedeyim artık. Çünkü her nefeste..ölüme biraz daha yaklaşırmış insan..

Gitme

2008-10-16T15:47:00.010-08:00

gitme.. başka sözüm yok veda lugatimde.

kalbimdeki kelimelerin cümlesi kırıldı bir ''gitme'' kaldı geriye..bir de.. ama yine de.. gitme sen.. hani bilirsin işte.. çocukken sofrada yarım bıraktığın ekmek ufakları gibi ardından ağlar.. peşine takılır sonra tüm düş kırıntılarım.

Ben yaptım

2008-10-16T15:35:00.005-08:00

oysa paramparçaydım dünyanın dört bir yanında binbir renk ve biçimde. dolunaya hasret bir kurtadam,bin yıllık uykusundan yeni uyananan kana susamış bir vampir. tuzlu,ıslak,üzgün bir gözyaşıydım. yüreğimi ellerimle parçaladım.kanımı içtim. aktım kendi gözlerimden.yanaklarıma damladım. ve ruhumda isyan: silahı beynime,haçı kalbime sapladım. yüzüme birde gülümseme oturttum,izlerimi silmeye. yakışmadı bana işte o gülümseme. işte bu yüzden yeni bir isim verdim bu gülümseyememeye : çölün ortasında ters dönmüş kaplumbağa. ama hiçkimseden yardım beklemiyor. ters dönmüş. öylece bekliyor.

ara not:

2008-10-16T15:23:00.002-08:00

Aslında unutacak cok sey var ve belki anlatacak. (kasıttan referans bkz: posthane'nin ilk yazısı) Ama ne yazık ki laptopum bir daha çalışmayacakmış. Arada internet kafeye uğruyorum ama yazmaya pek konsantre olabildiğimi söyleyemem.Bu geçen süreçte ilk sayfanın aynı kalması yerine posthane'nin 3 yıllık yaşamında derinlere saklanmış bazı yazıları yerlerinden ana sayfaya taşıyarak blog içi bir yazı sirkülasyonu yapmayı düşünüyorum.Yani bir süre yeni yazık yok. Hem böylece "Tarık niye eskisi gibi yazılar yazmıyorsun ya.." diyen arkadaşların da gönlü olur.

Bu arada yazıları kendi bloglarına ya da forumlara alıntılayan arkadaşlar: alıntı yaptığınız yazılarda link verin ya da kaynak gösterin olmamı? tabi bu sözüm kaynak göstermeden yaptığı alıntıya gelen "çok güzel yazı" yorumuna "gece uyku tutmuyor bende karalıyorum işte" diye cevap veren dospalara değil. bir forumda gördüm böylesini.adam posthane'nin yarısını alıntılamış bloga,gelen yorumlara tek tek özenle teşekkür ediyor:)

Son yazımı Ankara'ya doğru yola çıkmadan kısa bir süre önce yazmıştım.Geçen zaman içerisinde neler yaptım? Çok şey ve hiçbir şey.Olması gereken bir çok şey ve yapmayı istediğim şeyler açısından bir kaç adım.Isınma turları diyelim..

Bu arada bir kitap tavsiyesi not düşeyim: Hasan Ayçın'ın Sahipkırân kitabı. Cinler,melekler, periler, devler, peygamberler,kahramanlar,insanlar.. Masalsı bir hikaye.. İnsanlık tarihine,peygamber kıssalarına,masallara göndermelerle dolu insanı bir anda içine çeken büyülü bir hikaye. Kesinlikle kitaplığınızda bulunmalı. Kalınlığına aldırmayın,daha ilk sayfadan kendinizi kaptıracaksınız. Ayrıca beni bu kitapla tanıştırdığı için daha okurken "Tarık bu kitabı kesinlikle okumalı" diyerek bitirir bitirmez kitabı bana ulaştıran Zeynep Teyzeme de teşekkür etmeliyim.

Şimdilik bu kadar.Kendinize iyi davranın..

Ha bir de: uyku tutmuyor yine bu sıralar.

Ve yine ankara

2008-10-04T17:07:00.003-08:00

Ramazan yazı açısından hayli bereketli geçti.2008'in ilk 4 ayından daha fazla yazı yayınlamışım ramazan ayında. Hatta posthane'nin kurulduğu günden beri en çok yazı yayınladığım ay geçen ay oldu sanırım.Bu dönemin ardından uzun bir sessizlik dönemi gelecek gibi. Eskişehir günlerim sona erdi,anne yemeklerine elveda. Kendi bilgisayarımda tamirde oldugu için nete ara sıra gireceğim gibi ama.. Duruma göre bakarız.

Hayırlısı başlıklı yazıda bu yıl hakkında uzun uzun planlardan bahsetmisim.Artık bu planları gerceklestirmeye baslama zamanları geldi.Benim için dua edin.Ama cidden edin ya.Buna gerçekten ihtiyacım var.

Çok sıkıcı bir şehirsin ama.. Ne yapalım. Bir arkadaşım "Ankara'yı sevmek,çirkin bir kıza aşık olmak gibi" demişti. Dış güzelliği boşver önemli olan ruh güzelliği diyen olursa diye not düşeyim: ruhu yok bu şehirin. Tipsiz, ruhsuz,şekilsiz,şemalsiz bir şehir işte.

ankara,

seni de sevebilirim;
belki başka bahara..

Genc Meric

2008-10-04T17:05:00.002-08:00

Umut Sarıkaya'nı müthiş tespitlerinden biri. Genç Meriç'ler..

Cidden seri üretim gibiler. Her kıza opsiyonel olarak bir Genç Meriç ekliyorlar sanırım.

"kapitalist toplumlarda sevgi"

2008-10-03T04:47:00.002-08:00

ekşi sözlük'ten libertad'ın kapitalist toplumlarda sevgi başlığındaki yazısından tam alıntı yaptım. erich fromm'un sevgi sanatı kitabında geniş ve kaliteli bir analizini yaptığı bu konunun güzel bir özeti olmuş:

kapitalizm insanları alışkanlıkları, tüketim ihtiyaçları ve istemleri temelinde ele geçirmiş, sarmalamış durumdayken, yalnızlık duygusunu aşma çabasında olan insanın karşılıklı oynadığı bir nevi tiyatrodur. bu tiyatro'yu gunumuze uyarlarsak eger şöyle bir durum ortaya çıkmakta; her geçen gün tüketme arzusu gelişen insan, tüketme arzusunu gerçekleştirmek, karşılayabilmek adına elindeki bütün olanakları sonuna kadar kullanmaya zorlanıyor. bu durum da insanın çevresiyle ilişkilenmesini kademeli olarak azaltması demek. ihtiyaçlarını karşılayabilmek için insan, kendini hergün daha fazla çalışmaya zorlarken, aynı zamanda hergün daha fazla asosyalleşmeye dogruda sürükleniyor. elindeki olanaklar sadece kendi tüketme arzusu'nu karşılamaya yettiği için her geçen gün daha bencil ve paylaşımdan uzak yaşamaya yöneliyor. artık bu bahtsız kişi en az zaman harcayarak en fazla ilişkilenmeyi ve sosyaliteyi temel yaşama biçimi haline getirmiş oluyor. kişi böylece en az parayı harcayarak en çok tüketme limitini yakalamaya çalışır halde karşımıza çıkıyor. bire bir ikili ilşkiler de ise giderek daha bencil davranmaya yönelen birey derinlik'li ilşkilerdense kendisine maddi, manevi fazla yük bindirmeyecek yüzeysel ilşkilere yöneliyor. oysa sevgi emek verme temelli bir duygudur. tüketme çılgınlığıyla sarmalanmış olan insansa zamanı ve emeği kendi tüketme arzusunu ancak karşılamaya yettiği için, sevme duygusunu da en az oranda vermeyle geçiştirmeye ya da elde etmeye yönelir. an itibari ile yoğun emek harcanarak elde edilecek her türlü sosyal faliyet, sosyal ilşkilenme giderek insan için lüks haline gelmeye başlar. gun içinde konuşulan kelime sayısı taban yapar 300 kelimeyi geçen felsefe yapmakla suçlanır. çunku zaten kelebek ömrü kadar olan zavallı ilişkisini sorgulatmamak ister kişi. bu bağlam da yogun emegini sadece kendi tüketme arzusu'nun hizmetine sunan insan karşısındakine en azını vererek en fazlasını almayı elde etmenin yolarını arar hale gelir. bu her türlü yalanın, riyakarlığın artık mübah sayılması demektir. herkes karşısındakine bu temelde yaklaştığı için, bile bile lades oyunu oynanır herkes en azı vermenin çabasındadır en fazlayı almak için... söylenen yalanlar çogu zaman bilinmesine rağmen alınacak olandan vaz geçmemek adına yalanlara kişilik dejenerasyonuna bilerek göz yumulur. bu ilşkilenmeye de sevgi, aşk adını verirler bu kekolar. ama her iki taraf ta bunun sevgi/aşk olmadıgını bilir, buna ragmen yanlızlığı aşmanın sevgiyle buluşmanın artık başka çaresi olmadığı gun gibi ortadadır.... artık en azı verecek en çoğu nasıl alacaksan alacaksın moduna girilmiştir. kısacası yürekler de pazardadır artık, her yüreğin ederi de belli üstelik anasını satıyım..

bitti.

Aman ya...

2008-10-02T16:25:00.004-08:00

Ben ne büyük hatalar yapmışım ne boş insanlarla ne kadar yanlış insanlarla vakit harcamışım..

Üzerinden zaman geçip düşününce daha iyi anlıyor insan..

Her seferinde hatalarımdan ders aldım diyorum yine aynı hataları yapıyorum. Ama insanların alnında yazmıyor ki bu insan işe yaramazın başta geleni diye..

Üzülüyorum,kızıyorum kendime ya..

Neyse..

Allah aynı hatalara tekrar düşürmesin.

Filistin Meselesi

2008-10-02T15:27:00.006-08:00

Posthane takipçileri bilir,blogu belirli bir konuya yönelik değil aklıma gelen her konuyu paylaşmak için kullanıyorum. Az önce bir yazı okuyordum,yazıyı paylaşmak istedim. Daha doğrusu Hakan Albayrak'ın Viyana'da bir dergiye verdiği bir ropörtajdan bazı alıntılar yapacağım.

Konu Filistin.. Bir parça olsun duyarlılığı olan,"insanlık kimin işi?" diye sorulduğunda içinden dahi "benim" diye cevap veren kişilerin dahi sahiplendiği, ilgi duyduğu,olan bitene tepki gösterdiği bir konudur Filistin. Ama işin aslı ne yazık ki bu konuda yeterli bilgiye sahip değiliz. Filistin'le ilgili kavramları haberlerde,yazılarda görüyoruz,duyuyoruz.

Ama “Batı Şeria nedir? Bana batı şeria’dan üç şehir say. Ya da 1967 öncesi sınır ne demektir? 67 savaşı öncesi sınıra dönmek ne demektir? Batı Kudüs nedir, Doğu Kudüs nedir? Kudüs’ün statüsü diye bir şey geçer uluslararası hukukta, nedir bu?” diye sorulsa susar kalırız ne yazık ki..
Sanırım çokta ciddi davranmıyoruz,gerçekten sahiplenemiyoruz,gerçekten ilgi duymuyoruz. Ya da araştırmak zor geliyor.

İşte bu yüzden, dünyada Filistin diye bir yer var,orada kardeşlerimiz zulüm görüyor, haksızlık görüyor diyen ama yeterli bilgiye sahip olmayan arkadaşlar için bu sorulara bir parça cevap olsun,ön bilgi olsun diyerekten Hakan Albayrak'ın bu konudan bahsettiği ropörtajından alıntı yapma ihtiyacı hissettim.

Hayli uzun alıntılar olacak. Okumak ya da tembellik yapmak size kalmış.Şimdi söz Hakan Albayrak'ta:

Biliyorsunuz işte Sultan Abdülhamit’in siyonizme karşı mücadelesini. Tel Aviv’in temelleri ne zaman atılmıştır biliyor musunuz? 1909’da Sultan Abdülhamit tahttan indirilmiştir; tam ertesi gün Tel Aviv’in temeli atılmıştır. 1917 Balfour deklorasyonu var biliyorsunuz. Yani İngilizlerin Filistin’i işgalinden bir kaç gün önce Balfour dönemi İngiltere dışişleri bakanı meşhur Yahudi bakir lord Rotschild’e, yazdığı mektupta Filistin topraklarını Yahudi yurdu olarak tanımaya hazır olduklarını beyan ediyor ve bu da Filistin topraklarında İngilizlerin eliyle veya İngilizlerin en azından rızasıyla bir yahudi devletinin kurulacağı işareti olarak değerlendiriliyor. Ve Osmanlı orayı kaybettikten hemen sonra tabi çok yoğun bir göç dalgası başlıyor Filistin’e Avrupa’dan. Siyonistler Polonya’dan Çekoslavakya’dan, şurdan, burdan, Macaristan’dan, Almanya’dan Yahudileri ikna ediyorlar ve oraya taşıyorlar. Tabi demografik dengeleri sarsıyorlar orda. 1922’de Yahudiler artık Filistin topraklarının nüfusunun %6’ını filan teşkil ediyorlar.

....

Şimdi bunların hepsini kısaca anlatmak istiyorum; önemli bir şey bu. Bakın 1948, yanılmıyorsam 14 Mayıs değil mi İsrail’in kuruluşu? Ama bizim için başka bir anlamı daha var. 14 Mayıs demokrasi bayramı; Adnan Menderes ve arkadaşlarının iktidara geldiği gün. İsrail’in kuruluş ilanına giden yolda siyonistler Refa’da,Haifa’da Akka’da çok büyük zulümler yapıyorlar Araplara Filistinlilere daha doğrusu. (Bu arada Filistinlilerin aslında Filistin’in yerli halkı olduğunu, yahudilerin değil. Bunu da söylüyor Muhammed Esed. Çünkü diyor ki Filistinliler Kin’an halkının soyundan geliyor aslında. Arap diyoruz ama kültür olarak Araplaştıkları için. Bunu da söylemiş olalım) Şimdi kapı kapı dolaşıyor siyonistler. Gitmezseniz canınıza okuruz diyorlar ve Filistinlileri ikna etmek için katliamlar yapıyorlar. Deir Yasin katliamı meşhurdur; bir köy yok ediliyor. Beyaz bayrak çeken köylere girip köyleri yerle bir ediyorlar, insanları öldürüyorlar. Bir köyün halkı yakıldığı zaman, yok edildiği zaman tabi ki mücavir köydeki insanlar kaçıyorlar. Nereye kaçıyorlar? Lübnan’a kaçıyorlar, Ürdün’e kaçıyorlar, Mısır’a kaçıyorlar. Yüzbinlerce insan o dönemde kaçıyor. Fakat siyonistlerin o dönemdeki gücü kendi kontrollerindeki bölgelerde yaşayan bütün Filistinlileri sürmeye yetmiyor. Bir miktarı kalıyor içerde. Daha az sayıda bir miktar Filistinli kalıyor.

48 Mayıs’ında İsrail devletinin kuruluşu ilan ediliyor. Sınırları belli değil ama. Normalde bir devletin kuruluşu ilan edildiğinde denir ki; “İşte filanca nehrinden bilmem ne denizine kadar” mesela. İsrail’in kuruluş ilanında bir topraktan söz edilmiyor. “İsrail devleti kuruldu” diyorlar. Bunun üzerine Mısır ordusu derhal Gazze’ye giriyor. Filistin’in parçası, orayı alıyor. Ürdün ordusu öbür taraftan giriyor ve Kudüs’e kadar ilerliyor, çatışmalar oluyor; ancak doğu Kudüs’ü alabiliyor. Ve bu çatışmalarda ümmet-i Muhammed tugayları, İhvan-ı Müslimin’in gerillaları aslanlar gibi savaşıyor ve onların sayesinde daha ziyade Kudüs’e giriliyor.

Şimdi batı Kudüs nedir, doğu Kudüs nedir? Batı Kudüs önemsiz bir yerdir. Pendik ne kadar İstanbul’sa batı Kudüs o kadar Kudüs’tür. Esas Kudüs, kadim Kudüs, üzerinde yüzyıllardır savaşların olduğu Kudüs, paylaşılamayan Kudüs; doğu Kudüs’tür. Doğu Kudüs’te Kanuni Sultan Süleyman’ın (rahmetullahi aleyh) yaptırdığı surların içinde Harem-i Şerif vardır. Harem-i Şerif nedir? Mescid-i Aksa’nın ve Resulullah (asm)’ın miraca yükseldiği yer olan, işte şimdi Kubbetü’s-sahra’nın olduğu, o yerin bulunduğu alandır. Hani “Etrafını mübarek kıldık.” diyor ya Cenab-ı Hak; işte o mübarek etrafıyla beraber o alanın adı şu anda Harem-i Şerif’tir. O Doğu Kudüs’tedir. Harem-i Şerif’in alt duvarlarından bir tanesi ağlama duvarıdır; yahudiler için. O da Doğu Kudüs’tedir. Hristiyan itikadına göre Hz. İsa (as) ’nın çarmıha gerildiği; bizim itikadımıza göre Hz. İsa’nın göğe yükseldiği yer olan ve şimdi üzerinde Kabir kilisesinin bulunduğu mekan da doğu Kudüs’tedir. Dolayısıyla ümmet-i Muhammed için, Hristiyanlar için, yahudiler için mukaddes olan Kudüs; doğu Kudüs’tür. Ürdün Krallığı İhvan-ı Müslimin’in üstün gayretleri sayesinde Doğu Kudüs’e kadar bütün batı Şeria’yı aldı. Yani batı Şeria derken, Ramallah, El-halil vesaire vesaire… Ordaki şehirleri de aldı. Bu arada işte Lübnan da girdi, Irak da girdi vesaire. İsrail ne olarak kaldı? Yafra, Haifa, Hakka, Tel Aviv ve Batı Kudüs. Ana hatlarıyla buraları. Ve bu 67’ye kadar aşağı yukarı böyle devam etti.

50’li yıllarda ufak tefek savaşlar oldu; ama 67’de İsrail, biliyorsunuz meşhur 6 gün savaşında Sina yarımadasını aldı Mısır’dan, Suriye’den Cumman bölgesini aldı, Ürdün’den doğu Kudüs dahil Batı Şeria’nın tamamını aldı. Mısırdan da Gazze’yi aldı. Ve birdenbire milyonlarca Filistinli daha bir şekilde İsrail bayrağı altına girdi ama; İsrail doğu Kudüs hariç Batı Şeria’yı hiç bir zaman İsrail toprağı ilan etmedi. Ve oradaki Filistinliler de İsrail vatandaşı filan değildir. Uzun süre yine Ürdün vatandaşı olarak kaldılar, 80’li yıllara kadar. Yani Ürdün ordaki hakimiyet hakkından vazgeçtiğini ilan edene, Filistinlilerin lehine ya da Filistinlilere o hakkı teslim edene kadar. Gazze’deki Filistinliler de İsrail vatandaşı olmadılar. Ama İsrail 1980 senesinde dedi ki: “Ben Doğu Kudüs’ü ilhak ediyorum. Topraklarıma resmen katıyorum. Ve artık batı Kudüs, doğu Kudüs ayrımını kaldırıyorum. Bölünmez bir bütün olan Kudüs’ü de İsrail’in ebedi başkenti ilan ediyorum.” Tabi bir cinayet bu. Bu bir gasp, bu bir alçaklık.

Biz bunu böyle söylüyoruz ama aslında Birleşmiş Milletler bile bunu böyle söylüyor. Birleşmiş Milletler’in 47’de aldığı bir karara göre Filistin toprakları üzerinde iki devlet kurulacaktı. Bir yahudi devleti, bir de Arap devleti veya Filistin devleti. Yine bu karara istinaden daha sonra 67’de Batı Şeria ve Gazze işgal edildiğinde Birleşmiş Milletler dedi ki: “Bu topraklar, doğu Kudüs dahil Araplara aittir. Ve israil bilmem ne konvansiyonlarına göre, bilmem ne uluslararası anlaşmasına göre bu topraklara kendi nüfusundan nüfus geçiremez. Oraya nüfus transferinde bulunamaz, bu yasaktır. Orada sivil imar faaliyetlerine girişemez, yerleşim yerleri kuramaz.” Böyle bir kural var. Ve dedi ki Birleşik devletler (altını çizerek): “Kudüs’ün statüsü şudur: Batı Kudüs ve Doğu Kudüs olmak üzere Kudüs ikiye ayrılmıştır. Batısı Yahudilere aittir. Doğusu, demin söylediğim o her dine göre mukaddes olan yerlerle beraber, Araplara aittir.” 80’de BM’nin bu yasa hükmündeki kararına rağmen, İsrail parlomentosu demin dediğim kararı almıştır. Ve enteresan aynı zamanda biliyorsunuz hem doğu Kudüs’e, hem Batı Şeria’nın başka yerlerine, hem de Gazze’ye mütemadiyen nüfus transferi yapmıştır, oraya yerleşim yerleri kurmuştur, şehirler kurmuştur ve Batı Şeria topraklarının üçte ikisini istimlak etmiştir. Filistinlilerin elinden alıp Yahudi yerleşimciler dediğimiz aslında siyonist kovboylardır bunlar, bunlar bellerinde silah, omuzlarında uziyle gezen adamlardır. Bunlar vahşi batıyı ele geçiren, kızıl derilileri katleden kovboylardan daha vahşi adamlardır, silahlıdır bunlar. 15 yaşından itibaren (tam hatırlamıyorum) herkes silah taşıma hakkına sahiptir, yahudi olmak kaydıyla. Gidin Yafa caddesinde Batı Kudüs’te gençlerin hepsinin arkasında bir tane uzi vardır. Ben gittim, gördüm 93’te.

.....

1991’de başlayan Oslo görüşmeleri, İsrail masaya oturdu. 93’te Oslo anlaşması, Gazze- Eriha anlaşması diye o zamanlarda anılan yani Gazze ve Eriha’dan başlamak üzere bir özerk yönetim kurulacak, bu özerk yönetim tedrici olarak genişleyecek ve 2000 yılına kadar da İsrail ordusu batı Şeria’dan tamamen çekilecek, böyle bir şeyi vardı. Ve demiyordu ki işte Yaser Arafat dönebilecek Gazze’ye ve Eriha’ya, bu bölgelere ve ayrıca da yirmi bin kişilik bir Filistin polisi olacak özerk yönetimin, bu Ürdün’de eğitilecek, filan anlaşmaya göre. Ve o zamanlar bütün İslamcı yayın organları şunu diyorlardı: Arafat ihaleyi aldı, İsrail’in üstlendiği hareketi Arafat bitirecek, Ürdün’de yetiştirilen bu yirmi bin polis de Gazze’de ve Batı Şeria’da ilk iş olarak Hamas’la islami cihadı bitirecek. Geldiler; oldu mu, Hamas’a savaş açtı mı Arafat? Hayır. İslamcılara savaş açtı mı? Hayır.

....

Ropörtaj baştan da sondan da uzayıp gidiyor.Tamamını okumak isteyen olursa bu da linki: http://www.hakanalbayrak.com/hakan-albayrakla-hasbihal/